SECOND period palang nang bumuhos ang malakas na ulan. Sa loob-loob ko ay inaasahan ko na iyon dahil sa kulay abong langit kanina. The rain was heavy and its every drop was hitting the building’s roof with force that we couldm’t focus on our lesson. Halos lahat tuloy kami ay nawalan ng ganang making. Sumabay pa ang malamig na pagpasok ng hangin. Iyong teacher namin ay gumamit pa ng lapel para marinig namin siya nang maayos.
Wala akong dalang payong. Hindi ko hilig ang magdala ng ganoon dahil may sariling kotse naman akong ginagamit pauwi. Circumstances like this didn’t occur to me. Madalas kasi, kapag ganitong panahon ay dinadalhan ako ng payong ni Harris, but since we are in bad terms that certainly won’t happen now.
Nang tumungtong ang recess ay hindi ako nakalabas. Nagpabili na laman
