Chapter 11
1397 Words
#LHNG11 ( Revelation )
Hindi ko parin lubos na maproseso ang mga nangyayari. Sa ngayon ay nakatayo ako kasama ang dalawa kung tinuturing na magulang. Ang isa at siyang nag alaga sa akin at ang isa naman at ang totoo kung Ina.
"Yes... Mommy... Wag mo munang sabihin Kay Daddy" pakiusap ko kay Mom.
"Totoo bang bakla ka?... Is that true Jay that..that your a gay?" Hindi paring na makapaniwalang tanong ni Mommy.
"Yes...Yes...Mommy Ngayon ko lang napagtanto." Sabi ko dito habang pinipigilan ang pagbabadya ng luha ko.
"Kailan mo pa naramdaman niyan Jay? Bat Hindi mo man lang ma Share sa akin... Diba dapat akong Mommy mo dapat nakakaalam nito.." Mahinahong sabi ni Mommy.
"Mommy baka kasi hindi niyo ako matanggap.. At wala rin kayong masyadong oras at bukod rin sa inyo wala akong time na maramdaman dahil kusa ito Mommy.." Sabi ko dito habang tinuro turo ang sarili ko.
"At bakit naman hindi Jay... Anak ka namin at kung ano ka man hindi mawawala iyon Jay.. Minahal ka namin... We love you of what you are and what you used to be Jay.." Lumapit si Mommy sa akin. Niyakap niya ako.
Pabalik ko rin ang yakap ko sa kanya. At doon na ako napahagulhol ng iyak sa balikat ni Mommy. ' Bakit ngayon ko lang ito naramdaman at napagtanto? Busy ba ako palagi?. Sa lahat ng panahon bakit ngayon pa?' Hinaplos niya ang likod ko. Kasi all of the sudden ganito pala nila ako kamahal sana ganito rin ang pagmamahal at pagtanggap pagdating Kay Daddy.
"Mommy, Can't you say to Daddy about this?... Hahanap ako ng panahon para sasabihin sa kanya... Mommy Please.." Pakiusap ko na naman.
"Yes.. Jay! Pero wag mong patagalin.. Sabihin mo na habang wala pang masyadong problema ang Daddy mo... Nandito lang kami ng Yayeh mo para gabayan ka Okay..." Sabi nito.
"Okay..Mommy" at pinunasan ko ang luha na bumabagsak. "Sasabihin ko po into sa tamang panahon...I think Mommy after the graduation.. Do you think Mommy?" Sinabi ko dito. "Mommy tatanggapin ba ako ni Daddy?" Tanong ko nito.
"Yes.. Anak.. Tatanggapin ka ng Daddy mo.. Don't be confused Okay?" She said.
"I will Mommy.. Thank you sa lahat." Sabi ko Mommy. "Yayeh.. Thank you dahil tinanggap niyo ako kung ano ako sa sarili ko" sabi ko sa Kay Yayeh.
"Tama yan Anak... Kasi nagpapakatotoo ka sa sarili. Alam mo kung ano ka na at wala na ang maskara na palagi mong sinusuot.." Sabi ni Yayeh.
Yes Yayeh is right wala na akong mascara na sinusuot dahil alam ko sa sarili ko kung ano ako at kung ano ako bilang ako. Hindi mahalaga ang sasabihin ng ibang tao. Basta naniniwala ka na wala kang ginawang masama hindi yan makakaapekto sayo dahil ikaw mismo sa sarili mo ay tanggap mo. Wala na akong pag pipilian dahil totoo na ako bilang tao at hindi nagpapanggap na ibang tao sa harap ng maraming tao.
Hindi mahalaga ang mga sasabihin nila dahil kung ako ay ako hindi didiktahan ang pagkatao ko kasi mahal ko, inalagaan ko prinotektahan ko, at tinanggap ko kung sino ako bilang tao.
Alam ko kasi na may marami talagang mga tao ang madaling mang husga. Dapat hindi mo lang sila pinapasin dahil hindi pa nila tanggap kung ano ang halaga mo bilang tao. Ang mahalaga ay nagpapakatotoo at nagpapakatao.
"Tama ba lahat ng narinig ko Jay?.." Nabalikwas ako sa pagkakayakap kay Mommy at tumingin sa likuran ko. "Jay Lyord.. This is true of what I heard?" Dagdag ni Daddy.
"Daddy....Toto---" I said habang hindi niya pinatapos ang pagsagot ko.
"So.. Totoo nga... Kailan pa? Saan kami nagkulang Anak?" Sabing tanong nito sa akin.
"Hindi kayo nagkulang sa akin Daddy kasi nagpapakatotoo lang ako sa sarili ko." Sagot ko nito.
"Pinalaki ka ba naming ganyan Jay?.." Sabi ni Daddy.. "Nagpapakatotoo? Bakit ano ba ang tingin mo sa sarili mo?" Dagdag nitong tanong. "Pwede bang iwan niyo muna kami?" Sabi ni Daddy kina Yayeh at Mommy.
Tinapik ni Mommy ang balikat ko at niyakap ako. May binulong siya sa akin.
"Sabihin mo lahat sa Daddy mo Okay.. We're in your back Okay..Jay?" Bulong ni Mommy.
Naglakad na sila papasok ng bahay at si Daddy naman ay naglalakad na papunta sa may duyan at umupo doon. Sininyasan niya akong umupo doon. Sumunod naman ako at umupo.
"Daddy...Daddy Galit po ba kayo?" Tanong ko dito.
"A little bit Son... Pero nandito na tayo ano pa ba ang magagawa ko?" Sagot ni Daddy. Hindi pala galit si Daddy.. Tanggap niya ako. "Matagal ko nang napapansin na may kakaiba sa mga kinililos mo Anak." Sabi nito.
Nakinig lang ako sa kanya..
"Noong bata ka pa anak iba na talaga ang gusto mo.. Imbes na panglalaking laruan ay pangbabae ang kadalasan na nilalaro mo." Huminga siya ng malalim at nagpatuloy. "Napagusapan na namin iyan ng Mommy.. Pinagisipan namin kung tanggap ka pa ba namin o itatakwil.. Pero hindi naman kami ganoong mga magulang.. Even ang kuya Gin mo nakakahalata sa mga kinikilos mo. Hindi nga namin lubos maisip kung bakit wala ka pang naging Nobya..." Nakita ko ang pagniti niya kaunti.
Matagal na pala nila alam bakit Ngayon ko lang ito napagtanto?
"Kahit mga katrabaho ko sinasabing may kakaiba sa iyo.. Pero hindi nalang ako nagpapaapekto kasi tanggap ka na namin kung ano ka man Son.." Dagdag niya. "Pero nakapagtaka lang kasi kaming mga magulang mo Hindi namin malaman at puro trabaho lang kami... Hindi ka namin masusubaybayan ng maayos..." Sabi nito. "Inisip mo siguro na masama kaming magulang dahil kasi sa mismong anak namin wala kaming oras.." Sabi nito. "Hindi namin inisip ang kalagayan mo dahil mas pinapaburan namin ang mga kapatid mo." Sabi naman nito.
Totoo nga ang sinabi ni Daddy. Wala sila masyadong oras sa akin kasi ang buong atensiyon nila nasa aking nakakatandang kapatid. Siguro nga hindi ako masyadong katulad nito.. Pero nagpapakatotoo lang naman ako Ngayon.
"Napagtanto namin na habang lumalaki ka mas lalong lumalayo ang loob mo sa amin." Sabi nito. Naramdaman ba nila. Kasi ako hindi ko naramdaman pero may sakit sa puso ko na paulit ulit kung naramdaman. "Siguro masama kaming magulang sayo anak?" Tanong nito.
"Hon...?" Tawag ni Mommy.
"Come here Honey" sagot ni Daddy. Naglakad na si Mommy palapit sa amin.
"Jay.. Anak patawarin mo kami sa mga pagkukulang namin.." Panghingi ng tawad ni Daddy.
Ngayon ko lang napagtanto na Mahal pala nila ako at mahalaga ako sa kanila. Kasi sa lahat ng pagkakataon ay inisip ko na wala akong kwenta pagdating sa kanila.
"Hindi niyo naman kailangan.. Sabihin yan Daddy dahil walang isa mismo na iisipin ko iyan dahil pinahahalagahan ko kung ano ako sa inyo." Sabi ko nito at nagbabagya na tumulo ang luha ko. "Kasi inisip ko na balang araw...balang araw... Ay makikita niyo ako... Na may tama rin akong nagawa bilang ako sa sarili ko.." Tumulo na ang luha ko. "Kasi Tama kayo.... Hindi ninyo masyado ako napansin... Pero ang naramdaman kong ito ay iba sa mga yan Daddy, Mommy" habang si Mommy ay tumabi kay Daddy. "Hindi niyo naman kasalan kung bakit ako ganito.." Turo ko sa sarili ko. "Kasi kahit minsan hindi ako...ako nagtanim ng sama
ng loon sa inyo.. Kasi inisip ko na balang araw mapapasin niyo ako sa pamamaraan na gusto niyo.." Dagdag ko. "Hindi sa paraan na kayo mismo ay hindi matanggap dahil sa katangahan ko." Sabi ko habang tumutulo na ang luha ko.
"Dahil iba na ako sa kilala niyo.. Dahil nagbago ako dahil sa pagkakakilala kung ano ako bilang tao" I said to them.
"Wala kayong kasalanan.. Ako mismo ang may kagagawan nito wag niyong isipin na may pagkukulang kayo kasi may isip akong nagsasabing..."
"Balang araw ay magbabago ako at makikita niyo kung ano na ako sa sarili ko at tanggap na ninyo ako bilang isang anak."
"Inisip ko ang kahalagahan niyo kaya ako nagsusumikap... Kasi Mahal ko kayo bilang mga magulang ko."
"Ang mahalaga sa ngayon ay tanggap ninyo ako..bilang ako sa sarili Kong nagpapakatotoo bilang isang tao"
➡➡➡➡↘↘
Love Has No Gender
JeezzzForYou17
JeezzzForYou17
That is my new account name. If you want my story. You need to follow me and then I follow back.
Patawad , Paalam First Trilogy Novel (ongoing)
Paalam Second Trilogy Novel (soon)
Patawad Third Trilogy Novel (soon)
Love Has No Gender First Love Series (ongoing)
Tell Me What You Saw First Horror Story (ongoing)
#Jeezzz143
@JeezzzForYou17
- Writer
