"Class dismissed. You may take your lunch now," Lumabas si Prof sa classroom namin. Pinigilan ko ang sarili ko sa pagbuntong-hininga. Lunch na. Mag-isa na ulit ako. Wala na akong kasama kumain sa canteen.
Ngayon nagkaroon na ng purpose kung bakit mahalaga ang kaibigan, una, para may kasabay ka kumain sa cafeteria. Seriously, hindi ko akalaing sasabihin ko 'to sa buong buhay ko.
"Xia!" Nag-angat ako ng tingin at nakita si Kylie. As usual, masigla na naman siya. Nginitian niya ako nang malaki, lagi naman siyang nakangiti. Para na nga siyang titan, matangkad tapos laging nakangiti.
"Oh?" I calmly said. Pinanatili ko ang poker face ko at bahagyang itinaas ang kilay.
"Sabay ka na sa'min ni Code kumain." Ah. Sabay, ha? Nahalata niya ba na gusto ko ng kasabay kumain? Though, nitong nakaraa
