Chapter Twenty-nine
(after almost three years)
-Kendal-
Tatlong taon na pala ulit ang nakakaraan mula ng pumunta ako ngayon dito sa korea para mamuhay ulit na mag-isa. Ayaw man pumayag ni Mommy at Daddy ay wala na rin nagawa ang mga ito. Gusto ko munang lumayo at magkaroon ng konting katahimikan sa puso at isip ko.
Maliit pa si Dos ng dinala ko siya dito, at masasabi kong mahirap ang lahat sa simula dahil mag-isa lang ako at wala pa talaga akong mga kakilala dahil sa bago pa lang din ako sa apartment na tinutuyan namin ng aking anak. Pero ang lahat ng yun ay masaya at maayos kong napagtagumpayan siguro dahil sa ginusto ko lang mamuhay mag-isa at matutunan ang mga maging bagay-bagay na ako lang mag-isa at walang pamilyang nakikialam.
Ganon pa man ay alam kong may mga tauhan pa rin
