Chapter 34
MY TEARS falling down on my cheeks. I can't uttered any words.
Patuloy lamang ako sa paghikbi. Habang nakalagay ang dalawa kong kamay sa aking bibig. Umiling-iling, hindi makapaniwala sa aking nakikita. This is can't be.
Hindi ito totoo. Hindi. Hinding-hindi.
Para akong ipinako sa aking kinatatayuan at hindi ko maigalaw ang aking mga paa para humakbang. At ganoon rin ang aking katawan. Ayaw sumunod sa gusto ko kahit ihakbang ko.
"No..."
"No, this is not true," usal kong muli habang sumisinghot.
Ang bigat-bugat ng dibdib ko. Parang nadaganan iyon ng isang malaking bato at naipit sa pinakailalim. Hindi ako makahinga nang maayos dahil sa sobrang emosyon na aking nararamdaman.
Napakapit ako sa railings ng building na nakaharang habang unti-unting lumalakad papalapit s
