“And you’re only telling me this now?” Salubong ang kilay at bagamat mahina ay madiin ang boses na tanong ni Noah sa akin. I reluctantly nod my head. “I’m sorry.” Huminga sya ng malalim. Parang inorganize nya pa ang thoughts sa isip nya bago sya magsalita ulit because it took him a few seconds habang naka tingin sa kung saan. “So, what? Kayo na ulit? Ganoon na lang ‘yon?” I hate the hint of disgust in his voice. He knows the truth pero bakit ganito sya makapag salita? Mabilis akong umiling. “No! Of course, not. I just gave him a chance.” Noah gave me a look of horror. “Chance for what?” Napakurap ako. Bigla ay parang pumait ang panlasa ko. A chance to see if we will be fit to be together again. Gusto ko sana sabihin pero pakiramdam ko, it will just make the situation comfortable.

