17: Tokyo
1272 Words
Elaine's POV
Nang makalapag ang eroplano sa Tokyo ay agad kaming sinundo ng isang sasakyan papunta sa hotel kung saan kami mag-iistay. Ang company kasi ng luxury brand na naghire sa akin ang may sagot ng 1 week stay namin dito sa Japan. 1 week ang shoot since iba't-ibang places ang pupuntahan namin for the shoot.
Binigay nila ang araw ngayon sa amin para makapagpahinga dahil galing kami sa mahabang byahe. Tomorrow gaganapin ang shoot. At sobra akong nagpapasalamat dahil doon kasi talagang napagod ako sa byahe at ang kailangan ko ngayon ay pahinga.
After kong ihanger sa closet ang mga damit kong nasa maleta ay napabuntong hininga na lang akong nahiga sa kama.
Nasa kabilang kwarto lang si Ahl. Magkahiwalay kami ng hotel room. Pero good thing at hindi kami masyadong magkalayo. Para if ever man na may kailangan ako sa kaniya ay madali ko siyang mapupuntahan. I have a fear kasi lalo na kapag nasa ibang lugar ako at mag-isa lang ako. Feeling ko may biglang papasok sa kwarto ko or what. Hahaha! Ganon siguro talaga kapag hindi sanay mag-travel mag-isa. Kaya buti na lang talaga at nandito si Ahl. Somehow I felt safe.
Sa sobrang pagod ko ay hindi ko namalayan na nakatulog pala ako. Nagising lang ako sa tunog ng cellphone ko. Tumatawag pala si Ahl. Kaya nga agad ko itong kinuha at sinagot.
"Hello?" bungad ko.
[Sorry, did I woke you up?]
"Uhm. Hindi ah. Kakagising ko lang din talaga." dahilan ko.
[Well, I hope you're ready.]
"Ready?" tanong ko.
[Yep. The night is still young. And I think we should stroll around the city and look for something to eat? So I hope you're okay with eating Japanese foods.] bigla naman akong nabuhayan nang marinig na mag-iikot kami.
"Talaga? Sige sige. Wait. Magready lang ako saglit. Lalabas na ako." excited kong sabi. Natawa na lang siya sa reaksyon ko.
[Alright. I'll wait you here outside your door.] sabi niya saka binaba na ang tawag. Agad naman akong nagpalit ng damit since yung suot ko pa is yung suot ko mismo sa byahe. After ko magpalit ay agad na akong lumabas ng kwarto ko. Bumungad sa akin si Ahl na nakasandal sa gilid ng pinto ko. Nakapamulsa siyang naghihintay sa akin. Nang makita niya na ang presensya ko ay agad na siyang umayos ng tayo.
"Let's go?" he asked. Tumango na lang ako kaya nga naglakad na kami patungo sa elevator.
Pagkalabas namin ng hotel doon ko narealize na ala sais na pala ng hapon nang tignan ko sa orasan ko. Napansin ko kasing padilim na ang langit.
"Hold onto my arms, Elaine. Baka mawala ka." he chuckled sabay lahad ng braso niya sa akin. Sinunod ko na lang siya saka naglakad-lakad na kami upang humanap ng kakainan.
Hindi ko maiwasang mapalinga sa bawat dadaanan namin. The city was so lively. Ang daming bill boards and neon signs na nagbibigay buhay sa lugar. Idagdag mo pa ang maraming tao. Since I can't read or understand nihongo ay inenjoy ko na lang ang bawat view na nadadaanan namin.
Pumunta kami sa isang ramen restaurant ni Ahl. Sabi niya doon daw kasi siya madalas kumain sa tuwing mapupunta siyang Tokyo dahil the best daw talaga ang ramen dito. Inorder niya sa akin yung Special Ramen na sobra kong nagustuhan.
"I told you, you'll love it." he chuckled nang maubos ka yung isang bowl ng ramen. After naming kumain ng ramen ay nagpunta naman kami sa isang parfait café para kumain ng dessert. Tapos ay naglakad lakad na ulit kami sa street upang libutin ang district.
Pinasubukan din sa akin ni Ahl ang iba't-ibang klase ng streetfoods. At takoyaki lang yata ang kilala ko since merong na ding ganon sa Pinas.
Habang kumakain kami ng streetfoods ay nagkwentuhan na din kami about dito sa Japan. Habang nagkkwento siya about sa hometown niya ay kita ko sa mga mata ni Ahl kung gaano siya kasaya habang kinukwento ang childhood memories niya. Ang nanay niya daw kasi yung taga Tokyo talaga kaya minsan nandito sila para magbakaysyon upang bisitahin ang grandparents niya. Pero since wala na daw ang grandparents niya ay hindi na sila gaanong nakakapunta ng Tokyo at namalagi na lamang sa Nagoya kung saan ang hometown ng tatay niya.
Ang tatay niya kasi ay isang pure Japanese. Samantalang ang nanay niya ay half-japanese at half-filipina. Rason kung bakit nasa Pilipinas din siya minsan.
After spending our night ay nagpasya na kaming bumalik sa hotel. Lalo na't kailangan ko na ding magpahinga dahil bukas na magsisimula ang first day ng shoot.
Kasalukuyan kami ngayong nasa elevator ni Ahl paakyat sa floor kung nasaan ang kwarto namin nang magsalita siya.
"You know? I think Madame is right. Maybe I should pay them a visit after the shoot. Tutal nandito naman na din tayo sa Japan." bigla niyang sabi.
"Sure. I'll go with you." sabi ko.
"Well, may iba ka pa bang choice?" he chuckled.
"Haha mo koishīdesu." bulong niya. Pero dahil hindi ko naintindihan ay napakunot noo lang ako sa kaniya.
"Ano kamo iyon?" I asked.
"Wala." sabi niya. Sakto namang bumukas na ang elevator kaya hindi ko na siya natanong pa. Naglakad na kami parehas papunta sa kwarto namin.
"Buti ka pa apat na lenggwahe alam mo." sabi ko. Kasi naaamaze talaga ako sa mga taong more than two ang language na kayang gamitin. Like Ahl who can speak Tagalog, English, French and Japanese fluently.
"What can I say? I'm awesome." sabi niya saka pabirong kumindat sa akin. Natawa na lang ako sa kaniya dahil doon. Saktong nasa tapat na kami ng hotel room namin kaya nagpaalam na kami sa isa't-isa.
"Goodnight." sabi ko.
"Yoi yoru o." sabi niya kaya sinimangutan ko siya.
"Ahl. Stop teasing me. You know I can't understand Japanese language." sabi ko. Natawa naman siya sa akin.
"I said, have a good night." pag-uulit niya as translation sa sinabi niya kanina. Akto na sana akong papasok sa loob ng kwarto nang tawagin niya ako.
"Elaine." tawag niya kaya napahinto ako at napalingon sa kaniya. I stood there frozen as he caress the top of my head. Nagtataka akong napatingin sa kaniya.
"If no one wants to believe in your talents, always remember that I'm here who believes in you. Kaya don't be afraid and show them what you got. Alright?" sabi niya. Napatango na lang ako as a respond saka na siya nagpaalam sa akin at pumasok sa kwarto niya. Kaya nga pumasok na din ako sa kwarto ko.
Napasandal na lang ako sa pintuan at napahawak sa dibdib ko dahil sa mabilis na pagtibok ng puso ko. Hindi ko mapigilang mapangiti habang paulit-ulit na nagpplay sa utak ko ang sinabi niya.
"If no one wants to believe in your talents, always remember that I'm here who believes in you. Kaya don't be afraid and show them what you got. Alright?"
"If no one wants to believe in your talents, always remember that I'm here who believes in you. Kaya don't be afraid and show them what you got. Alright?"
"If no one wants to believe in your talents, always remember that I'm here who believes in you. Kaya don't be afraid and show them what you got. Alright?"
Para akong tangang nagpagulong-gulong sa kama habang nagpapadyak habang paulit-ulit iyong iniisip. Feeling ko bumalik ako sa high school days ko noon sa tuwing may crush ako. This is the reason kung bakit mas lalo ko siyang nagugustuhan sa bawat araw na lumilipas.
"Argh! Tama na Elaine. Matulog ka na!" sabi ko sa sarili ko. Feeling ko nabaliw na talaga ako kasi kinakausap ko na sarili ko. Tsk.
- Writer
