Ipinadyak ni Marco ang kanang paa niya na nadaganan ng mabigat na foam. Bakas na bakas sa mukha niya ang labis na pagkadismaya sa nangyari. He wants to bounce back from the failures but it seems like the destiny doesn't want him to do so.
Nang matapos na siya sa pagpadyak ay iniharap niya ang mukha niya sa akin. Ngumiti siya nang malawak. The same usual playful smile he always show me but it's far different from what I always see from him. His smile is full of pretensions. It seems like he is just hiding the pain deep inside his fragile heart.
Lumakad na uli siya doon sa kabilang dulo ng foam, paharap sa akin. "Tara na, Margotliit. Wala lang 'to, malayo 'to sa bituka." Tumawa siya nang bahagya pero alam kong hindi totoo ang tawang 'yon. Alam kong pilit lang iyon.
Patuloy na kinakabahan
