Lumipas ang mga araw, linggo hanggang sa umabot na ng limang buwan. Wala pa rin si Rogue. Unti unti na akong nawawalan ng pag asa. Habang tumatagal mas malaki na ang improvement ni Racquelice, nakakatuwid na ito ng pag tayo at sobrang tagal. Nakakahakbang pero kailangan pa ring alalayan. Napaka palangiti sa mga nakikitang tao at malakas na rin tumawa. Napaka talino at napaka cute.
"Ma'am, kinalulungkot ko pong ibalita pero wala pa rin po si Sir Rogue at hindi nila matagpuan." Seryosong sambit ni Manang. Bigla akong nanghina sa aking narinig. Parang pinipiga ang aking puso sa balitang iyon. Tuluyan nang bumagsak ang luha sa aking mga mata at nawalan na ako ng gana kumain. Ipinasa ko na muna kay Manang si Racquelice at ito ang inatasang magpakain sa anak namin ni Rogue. Kumakain na si Elic
