The Hater: Three Shades of Hate (The Hater Trilogy #1)

2 [Part 2] | It Started With A Hate

Narinig ng lahat sa loob ng gymnasium ang pagpito ng head coach ng varsity. That time din ay tumayo ang lahat ng magta-tryout sa varsity ng school. Lahat ng mga babae at feeling babae sa loob ng gymnasium ay nagsimulang maghiyawan.

Napatingin sina Hiro at Chaunce na nakatakip na ng tainga sa katabing si Nickole na sumisigaw na tila wala nang bukas.

Napailing na lamang siya bago tumingin sa mga lalaking magta-tryout. Napa-angkla ng bukas ang bibig niya nang makita ang isang pamilyar na mukha. s**t, that asshole.

Nakatalikod sa pinaroroonan nina Chaunce ang mga players ngunit alam na alam niya kung sino 'yong lalaking nasa loob ng number 13 na jersey, it was Blake.

The tryout started and Blake was on the first group. The coach decided to do the tryout by doing two groups who will play opposing to each other and that group who will win will be automatically put into the varsity.

Blake was doing good in the tryout. Their team was actually doing good by being lead by him. Out of all the players, Blake has the most earned points.

A player passed the ball to Blake, he was secured by their opponent. He passed it to another player and the player is also surrounded. Blake shouted and told the player to pass him again the ball. The player then passed him the ball and shot it from the 3-point distance.

There are just five seconds before the second quarter end. He then shot the ball towards the net and he shot it successfully. He turned his gaze to somewhere in Chaunce's direction and blinked his one eye.

Mas lalo pang lumakas ang hiyawan sa ginawang pag-kindat ni Blake. Pabibo talaga.

"Oh my gee, kinindatan ako ni number thirteen! How to calm?!" sigaw ni Nickole habang tumitili.

Tinapik ni Hiro ang katabing si Nickole at tinignan si Chaunce. "Hindi para sa 'yo 'yung kindat besh, huwag ka mangarap, para 'yan dito sa tulala nating kaibigan."

Nanlaki ang mata ni Nickole at agad na tinapik si Chaunce na tulala pa rin at tila nagngingitngit ang mga ngipin. Curse him, nakuha pa niya talagang kumindat sa 'kin.

"Hoy, tulaley kong friendship, anong mayro'n sa inyo no'ng number thirteen ha?" intriga ni Nickole.

"Ha? Ano ulit 'yong sinasabi mo, Nickole?"

"Tulaley na nga bingi pa, ang sabi ko anong mayro'n sa inyo no'ng lalaking nakasuot ng number thirteen na jersey."

"Alin do'n?" napatingin si Chaunce sa mga players na nasa court. "Ah, 'yung thiteen, hindi ko nga kilala 'yan e."

"Sure ka? E bakit ka kinindatan?"

"Baka namalikmata ka lang, hindi naman ata para sa 'kin 'yon, that blink must be for you Nickole."

Namula ang pisngi ni Nickole. Little compliments can really make her blush. "Oh my gee, sigurado ka diyan Chaunce?" napatango na lamang si Chaunce. Napatingin si Nickole kay Hiro at agad na tinapunan ng isang death glare. "Sabi ko sa 'yo, para sa 'kin 'yon e, panira ka talaga."

Napailing na lamang ang parehong sina Hiro at Chaunce. Muling tinignan ni Nickole ang mga players na nasa court.

Napatingin si Hiro sa katabing si Chaunce. "Hoy," tawag niya dito na siyang dahilan ng pagtingin sa kaniya ng huli. "Alam kong hindi ako mali no'ng makita kong kumindat siya sa 'yo, ano ba talagang mayro'n?"

"Don't mind him, Hiro, it must be..." Napatingin siya sa likod niya at agad ding tumingin kay Hiro. It was that girl named Sunny. "That kindat must be for her. Nasa likod ko lang siya kaya baka namali ka lang ng tingin."

Sabay nilang tinignan ang isang babaeng nasa tamang likod lang ni Chaunce. She was a woman with a bright smile and kahit mukha siyang mamahalin, mukhang mabait.

"Baka nga namali lang ako ng tingin."

"At saka, bakit naman ako kikindatan no'n e hindi ko nga kasi kilala 'yon," pagsisinungaling ni Chaunce at napa-tango na lamang si Hiro.

Natapos ang tryout at agad namang umalis ang tatlo sa gymnasium at pumunta sa next class nila. There they meet Kirk na tahimik na nakaupo sa upuan. Agad silang pumunta sa kinaroroonan ni Kirk at naupo malapit dito.

"Kumusta 'yong tryout?" tanong ni Kirk. "Sorry talaga guys if hindi ako nakasama."

"Ano ka ba Kirk, ayos lang," ani Nickole at nakangiti sa kawalan. "Ang importante..."

"Ang importante ano?"

"Ang importante mukhang nahanap ko na ang forever ko," wika ni Nickole at napagiliw pa habang kinikilig.

She must be talking about that asshole. Napa-angkla ang mukha ni Kirk na tila hindi maintindihan ang pinagsasasabi ng kaibigan. "Hakdog ka Nickole, anong pinagsasasabi mo?"

"When I was a child, I thought thirteen is an unlucky number but now, it's not just a lucky number, but it is much more special," ma-dramang wika ng babaeng kaibigan.

"Tinamaan na ang tanga," wika ni Hiro na siyang dahilan ng pagtingin ni Nickole sa kaniya. "Sa tingin mo ba talaga para sa 'yo 'yong kindat na 'yon? Magising ka nga Nickole."

"Ikaw kahit kailan panira ka talaga porke't ang pangit pangit mo."

"'Di bale nang panget, 'wag lang hopia," banat naman ni Hiro na hindi pa rin tinatantanang biruin ang kaibigan.

Nadako ang tingin ni Kirk kay Chaunce. "Kumusta ka," tanong nito sa huli. "Hindi ka na ba lutang? Nasa wastong pag-iisip ka na ba?"

"Para namang nawala ako sa katinuan Kirk, ayos lang nga ako. Medyo sira lang ang gising kanina kaya lutang."

"Lutang ka nga," ani Kirk.

Napatingin si Chaunce sa kaibigan. "Bakit mo naman nasabi Kirk?"

"Pa-chill-chill ka lang diyan kahit hindi ka pa nakakagawa ng assignment."

"Pa'no mo naman nasabing hindi ko pa 'yon nagagawa?" mayabang na ani Chaunce at napangiti ng todo. Agad siyang lumapit sa kausap at nagsalita. "Teka ano bang assignment? Hehe."

Napasapak sa noo si Kirk at napangiti. "Ewan ko sa 'yo Chaunce, kahit kailan ka talaga." Napakamot nalang sa ulo si Chaunxe. "Essay Chaunce, kailangan nating gumawa ng 1000 words essay tungkol sa tax."

"Oh s**t! Oo nga pala," napatingin sina Hiro at Nickole sa dalawa.

"Bakit ka nagmura?" tanong ni Nickole.

"Gumawa ka nalang ng assignment Nickole, alam kong hindi pa kayo gumagawa."

Napaisip ng kaunti si Nickole at agad ka pumasok sa isip niya ang kailangang gawin. "Tangina," malakas nitong ani bago umupo sa upuan at kumuha ng papel at bolpen.

"Unahin mo pa harot, sige," ani Hiro sa katabing nagmamadali nang magsulat.

"Bakit? Nakagawa ka na ba?"

"Hindi rin," napasapak sa noo si Kirk habang tumatawa. "Pahinging papel tae, naiwan ko sa dorm 'yung papel ko!"

Binigyan siya ni Nickole ng isang piraso ng papel at agad na nagsulat ng pangalan at petsa. Tila nag-usap ang dalawa dahil sabay silang tumingin kay Kirk at agad na ngumiti.

"Nako, alam ko na 'yang mga ngiting 'yan," ani Kirk at nag-iwas ng tingin sa dalawa. "Ayaw."

"Bilis na master genius, hindi naman namin kokopyahin lahat e, mga three-fourth lang," pagmamakaawa ni Hiro sa kaibigan

"Ayaw. Magsarili kayo."

"Hoy para namang hindi tayo magkaibigan, sige na, hindi kami manggagaya, maghahanap lang ng ideas hehe," kumakamot na ani Nickole.

Nagpatuloy sila sa pangungulit kay Kirk habang ang huli ay ayaw pa rin magpahiram ng sarili niyang gawa.

---

MABILIS NA natapos ang buong araw na siyang kinatatakutan ni Chaunce. s**t, ayaw ko ang umuwi ng dorm, baka ano na namang gawin no'ng tarantadong 'yon.

What he's thinking throughout the whole day was that kissing incident that happened between him and his renting partner. Kadalasan ay gabi na siya kung umuwi ng dorm para maabutang tulog ang kasama sa dorm at walang magawang kung ano pa. Maaga naman siyang gumigising at sinisigurado niyang hindi niya maaabutang gising ang kasama.

Pero iba ngayon, he needs to go home kasi may group project na kailangan niyang gawin. He's the leader of their group consisting his friends, Nickole and Hiro. Napahiwalay si Kirk kaya wala silang pag-asa kung hindi ang magtrabaho para sa proyektong iyon.

Agad niyang binuksan ang pinto ng dorm at laking pasalamat niya nang madatnan na walang tao sa loob. Saan kaya nagpunta ang loko?

Agad siyang nagpalit ng suot at agad na pumwesto sa harap ng laptop niya. He was supposed to finish another drama series but he chose to do the project for now. Marami pa naman daw oras para sa panonood.

He was busy typing at his laptop's keyboard when he heard an indistinct noise inside the comfort room. Agad siyang tumayo agad na hinawakan ang doorknob ng comfort room. Inikot niya ito at nalamang bukas nga ang pinto.

He twisted the doorknob and opened the door. He was shocked to see the barely naked back body of his renting partner. Napatingin si Blake sa likod kung sa'n nakatulala at walang imik na nakatingin sa kaniyang likod si Chaunce.

"What are you looking at, p*****t?" nabalik sa katinuan si Chaunce at sinalampak ang pinto. Agad siyang bumalik sa kinauupuan habang mabigat na humahangos.

Agad niyang hinawakan ang kaniyang mga mata bago kinusot-kusot. "Erase, erase. s**t, my virgin eyes," he mumbled while trying to erase the picture showing the bare naked back of his renting partner inside his mind.

Muli niyang kinukusot-kusot ang mata pagkatapos itong muklatin dahil bawat pagbukas ng mata niya ay makikita niya ang larawan ng hubad na likod ni Blake.

"Stop it, you're irritating your eyes," a man behind him talked, it was Blake. Hindi magawang tumingin ni Chaunce sa kasamang si Blake. "You're quiet these past few days, why is that?"

Unlike these past few days, simula no'ng mangyari ang halik between them, Chaunce changed. He barely talked with his renting partner which the latter got confused. He thinks that for Blake, kissing is like hugging, that you can give to everyone else pero iba ang context ng kiss sa kaniya.

"How was it seeing my naked body?" nagngingitngit ang ngipin ni Chaunce habang nagtitimping 'wag tignan si Blake. "Tell me, did you enjoy seeing it?"

Hindi na nakapagtimpi pa si Chaunce at agad na tumayo at tinignan si Blake. Hindi inaasahang tinulak ni Blake ang kasama patungo sa pader. He made the latter leaning on the wall. Inilagay ni Blake ang dalawang kamay sa dalawang gilid ng renting partner at agad na unti-unting inilapit ang mukha sa kasamang pilit ginagawa ang lahat para makaiwas.

"Tell me, bakit mo ba ako iniiwasan?" Blake asked. "If that kiss does not affect you then why would you choose to stay away from me?"

"Just mind your own business okay? I have some errands and I was busy at school these past few days kaya hindi na kita inaabala. At saka, bakit ko naman pipiliing makausap ang isang tarantadong tulad mo?"

"Or should you say you're afraid that it might happen again," Blake argued. His face is much more closer to Chaunce than awhile ago.

"Of course not, why would I be?" trembling Chaunce told him.

"If you're not afraid then prove it." Unti-unting inilalapit ni Chaunce ang mukha sa mukha ng kasama.

Just a few milimeters close and their lips will meet again. Chaunce put on all of his force to push Blake away from him.

The man wearing only towel to cover his below part smirked. Chaunce then went on their dorm's door and opened it. "I haven't eaten yet, babalik ako later." He did not wait for Blake's response and he pushed the door forcefully. s**t, why am I given this kind of destiny?

He immediately ran towards the outside of their dorm. He was breathing very hard that it seems like few moments later, he will lose his breath.

Due to him being unaware of what's happening to him plus the feeling of breathing hard, hindi niya na alam ang nangyayari sa surrounding niya.

He was in the middle of the road when he heard a large beeping sound. He turned his gaze to his right and saw a ten-wheeler truck fastly moving and approaching him.