KAPITULO DOS
1696 Words
"Hey, Alex! Do you hear me?"
"Ha?" maang niyang tanong sa kaibigan. "May sinasabi ka?" Alexa doesn't have any idea what was Maddy was saying. Wala, dahil wala siyang naintindihan. Lumilipad ang isip niya sa kung saan.
She's tired and lack of sleep. Her head is totally in turmoil. Mukha na siyang bampirang hindi nasisikatan ng araw sa sobrang putla ng balat niya. Even her eyes, damn! Mukha na siyang pandang puyat dahil sa pangangalumata.
"My God, Alex! Are you sick?" saad nito nang lumapit sa kanya at dapuan ng palad nito ang kaniyang noo. " You looked terrible today."
"I'm fine, Maddy, " malumanay niyang tugon. Knowing Maddy, she will insist to bring her to the hospital if she's really not feeling well. "What was it again?"
"Nah, never mind, ghurl! Ako na lang ang bahala r'on," anito habang isa-isang dinadampot ang mga files na nasa lamesa.
They just finished a meeting, buti na nga lang at naka-survive siya sa pagkatulala kanina nang kasagsagan niyon. At buti na lang din at nandito si Maddy to save her ass just in case.
" And please Alex, do have some rest!" paalala nito. "I gotta go, I have some date tonight." Nakangiting paalam nito sa kanya na sinabayan pa ng kindat bago tuluyang lumabas ng conference room na kinalalagyan nila.
She's all alone, again. Loneliness filled her, hindi niya napigilang magbuga ng marahas na hangin. Her heavy heart cause her a bit of pain... a pain that nobody wants to deal with. It has no cure but acceptance. Pero paano ba niya gagawin iyon? Paano ba niya tatanggapin iyon sa sarili niya?
Wala sa sariling naihilamos niya ang palad sa mukha. Gusto niyang sabunutan ang sarili sa tanong niyang iyon. How could she deal with it alone?
Nobody knows her pain. Wala siyang balak ipagsabi ang kahihiyang iyon. Wala siyang balak ipangalandakan sa madla na niluko siya at pinagtaksilan ng pesteng asawa niya. She doesn't want the world to pitied her. She doesn't want the whole South Ridge Village to know and be the talk of the town. Nobody has to know, lalo na ang mga magulang niya. They old and gray, and she doesn't have the guts to disappoint them with her failed marriage. Masyado pa namang maaga para sabihing failed marriage iyon. Maybe she could save it.
Maybe she could still fix the damage. Maybe she could forget.
Alexandra is in deep thought when someone knocked on her office door.
"Come in." Pinilit niyang ngumiti nang pumasok ang sekretarya niyang si Biatrez.
"Ma'am, it's half past ten already. Over time po ba tayo?" magalang nitong tanong sa kanya.
"Ha?" Nagulat pa siya sa sinabi nito, sabay sipat sa wall clock na halos nasa harapan at ibabaw lang ng pinto ng opisina. Hindi pa siya nakuntento pati ang orasang pambisig niyang suot ay tiningnan din niya.
"My God! I'm so sorry Biatrez, hindi ko napansin ang oras." Agad siyang tumayo mula sa pagkaka-upo niya sa executive chair na nakalaan para sa kanya.
"Okay lang ba kayo Ma'am?" tanong nito habang tumutulong sa kanya sa pagliligpit ng mga gamit niya at files na nakabalandra sa lamesa.
"Ha?"
"Tinatanong ko Ma'am, kung ayos lang ho ba kayo? Mukha pong hindi maganda ang pakiramdam n'yo. May sakit po ba kayo?" bakas ang pag-aalala sa boses nito.
"Ah... I'm fine Biatrez. Thank you!" nakangiting sagot niya.
Halos magkasabay na rin sila nitong bumaba at naglakad patungo sa parking area na nasa basement ng building. Bumati ito sa kanya bago sila maghiwalay. Maging ang security guard na naka-duty sa mga oras na iyon ay pinaalalahanan din siya na mag-ingat bago siya sumakay sa Rolls Royce na regalo sa kanya ng Daddy niya.
She was a fair boss, that's why her employees treated her like a family. She don't set boundaries to those people who was under her.
Ilang minuto muna ang pinalipas niya bago ini-start ang makina ng sasakyan. She has to focus herself on the road to avoid further accident because of her turmoiled brain.
Kailangan niyang magpakatatag para sa sarili niya. Walang ibang tutulong sa kanya kundi siya rin. She has to hold her emotions inside, even if it was destroying her soul in the process.
Wala naman siyang magagawa if her husband does not contented on her. Baka may pagkukulang din siya, naisip niya.
She suddenly smirked by that stupid thought. Ano pa bang pagkukulang ang hindi niya napupunan? Ano pa ba ang hindi niya naibibigay sa lalaking iyon?
Ipinilig niya bahagya ang ulo na nanakit na naman bigla. Para itong minamaso sa tuwing mag-iisip siya ng mga bagay-bagay. Mga tanong na hindi niya mabigyan ng kasagutan. Wala sa sariling napangiti siya, habang hindi na naman mapigilan ang mga luha niyang nag-uunahan na naman sa pagpatak.
Bitter-sweet smile. A mask she would wear to hide her agony. Saglit niyang itinigil ang minamanehong sasakyan sa gilid ng kalsada. Nanatili siya roon hanggang magkusa nang tumigil ang luha niya sa pagkakarera. She can't drive her f*****g car without getting into an accident, if she continue. So, she let herself to rest a few minutes before she drive back home.
Her phone rang, Alex hesitated to answer it when she saw her husband's name on the screen. She didn't even bother herself to do so. She just let it ring until it stopped. But unfortunately it starts to ring again. Inis niyang dinampot ang mobile phone na nasa ibabaw ng dashboard.
"What?" walang buhay niyang tanong nang sagutin ang tawag ng asawa.
"What the f**k takes you so long to answer that damn phone, Alex?" Halos ma-ilayo niya sa tenga ang aparato dahil sa lakas ng bulyaw nito sa kabilang linya.
"I'm driving Ed," Alex still manage to answer her f*****g imbecile husband calmly. Hindi niya alam kung saan niya hinuhugot ang pagtitimping iyon.
"I'm not coming home," saad nito. Isang ngisi ang pinakawalan niya. If only that bastard saw her smirk at this time, siguradong magugulat ito na kaya na niyang gawin iyon ngayon.
"You always do that, Ed. You don't need to informed me," she said as if she doesn't care at all.
"I'm not coming home for a week, Alex! I'm taking a leave, out of town probably."
"Do what you want Ed, bye!" Iyon lang ang nasabi niya bago tapusin ang tawag.
She waited for him to call again, maybe waiting for him to ask if she had a problem. Matagal siyang nakatitig sa cellphone niyang nakapatong sa tabi niya at naghintay na muli itong tumunog. Naghahanap siya ng kahit isang rason para ilaban ang karapatan niya bilang asawa nito. Rason para piliting ayusin ang lamat sa relasyon nila. She's hoping that God would give her a sign to fight this hurtful trials.
Mapakla siyang ngumiti nang may bente minutos na ang lumipas ay hindi man lang natinag ang cellphone niya sa kinalalagyan nito. She held a deep breath and let it out with her over flowing tears.
The silent tears turns into a loud cry. She cried in despair. Then a chuckled came up together with her f*****g tears. Kung may makakakita siguro sa kanya ngayon, malamang iisipin ng taong iyon na isa siyang baliw. She admitted that she really looks like one. Sino ba namang nasa matinong pag-iisip ang tatawa habang umiiyak?
Suddenly, she suppressed herself from behaving awfully weird. She dry her tears and compose herself. Sisinghot-singhot niyang inayos ang nagulong buhok. Then she start the engine and drive rapidly, fast enough to make someone feel danger.
Alex drive her car in no direction. Not even thinking straight. She opened the car windows down to feel the coldness of summer night.
Wala siyang ideya kung anong lugar ang tinatahak niya. She just wanted to roam around. To see unusual things and unknown places. Bakit ba hindi niya naisip na gawin ito noon? Probably she wouldn't end up being a boring wife. If she was the kind of woman who likes partying, maybe her husband Edward wouldn't go after a hoe.
Maybe?
Mapakla ulit siyang ngumiti dahil sa naisip. Why she still thinks about those maybe's? Is it really necessary to change yourself just to make a person remained faithful and contented.
She need to understand. She want a justification of what Edward's did. Gusto niyang malaman kung anong pagkukulang ang hindi niya napunan at hinanap nito iyon sa iba. Gusto niya itong harapin at tanungin kung saan siya nagkamali. Gusto niyang tanungin kung paano nito nagawang pagtaksilan siya. Gusto niyang malaman ang isasagot into sa kanya. Baka sakali kung malaman niya ay maintindihan niya ang lahat.
Baka sakaling mas madali para sa kanya ang sitwasyon. Baka sakaling mas madali ang proseso ng pagtanggap.
Alex entered a place named Starry Hub. She wasn't sure if it was a cafe or a disco bar. Ang tanging sigurado lang niya ay nagkakasiyahan ang mga naroon base sa ingay na nagmumula sa pinakaloob. Sinalubong ng usok ang mukha niya pagtapak niya sa pinakabukana ng lugar. She can't turn her back now. She has to enjoy herself and forget that she's a mess.
Halos mabangga-bangga na siya sa dami ng nakakasalubong. Pero nanatiling nasa isang direksyon lang ang mga paa niya. At nang marating niya iyon. Ngumiti siya nang abutan siya ng maiinom. Halos mapangiwi pa siya nang sumayad sa bibig niya ang mainit na likido at gumuhit iyon pababa sa lalamunan niya.
"So, this is it? The thing they called life," Alex murmured after another shot.
Alexandra was born with a silver spoon in her mouth. Her parents provided everything she wants, but instead of growing like other rich ass brat who likes parties and fun, Alex parents raised her well. A prim and proper lady with a big brain. A conservative classy type of woman that only seen on business magazines.
At sa pagiging sobrang well mannered naman yata niya, naging boring na siya sa buhay. Ni hindi pa siya nakatapak sa ganitong klaseng lugar kahit na halos lahat naman ng ginusto niyang puntahan ay kaya niyang marating.
She was tired of her boring world, maybe this time she needs to get a life.
- Writer
