My Destiny (GxG)

CHAPTER 1

CHAPTER ONE

Nang makarating kami sa bahay niya, nilock ko ang pinto. Lumapit ako sa kanya at hinila ang bewang niya palapit sa akin. Sinandal ko siya sa likod ng pinto and started kissing her. Bigla niya naman akong tinulak.

“Stop doing this, you're not her.” sabi niya.

Pero hindi ako nagpatinag. Lumapit ako sa kanya and kissed her again. Nagpupumiglas siya, pero hinigpitan ko lang ang hawak sa kanya. Sinimulan ko siyang buhatin and threw her onto the sofa.

“Just imagine that I'm her,” I said with a smirk. Sinamaan niya lang ako ng tingin.

"You'll never be her!" halos galit na sigaw niya.

Nginisihan ko lang siya.

Nagsimula akong hubarin ang pang itaas kong damit. Akmang aalis siya sa sofa, pero hinila ko siya.

“Nah uh, there's no way you can escape from me.”

Itinulak ko siya ulit sa sofa and sat on top of her. Nagpupumiglas siya and hit me with her hands.

“I'm the boss here, you should obey me and stop doing this!” galit na sabi niya.

I just smirked at her. I grabbed her hands and pinned her arms above her head. I started kissing her, but she pulled away and struggled. I raised my knee between her legs, knowing it was her weakness.

As I pressed down harder against her thighs, she gasped for breath, struggling to free herself from my grip. Her eyes were wide in fear, yet they held an undeniable desire as well. It was obvious she wanted to fight back, but couldn't deny her own urges.

I kissed her again but she didn't respond. I bit her lip so I can enter inside her. As my tongue delved deeper into her mouth, her body began to relax slightly. She let out a small whimper, her resistance diminishing. I continued kissing her intensely, feeling her heartbeat quickening under my touch. My hand moved up to cup one of her breasts through her shirt, teasingly playing with her n****e while I kept making out with her. Finally, she surrendered completely, giving in to my control.

Tumayo ako at binuhat siya na parang cavan ng bigas. Magaan lang siya kaya madali ko siyang nabuhat pero naglulumikot ito at pinaghahampas ako sa likod.

“Put me down! I will punish you if you didn't stop!” ma-awtoridad na sabi niya.

“Oh yeah, punish me then” mapaglarong sabi ko.

I carried her to my room and gently placed her on the bed. I immediately lay down on top of her, my weight pinning her arms to the mattress. She struggled against me, her eyes wide with a mixture of fear and defiance.

“Let me go!” she shouted, but her voice was muffled against the pillow.

I just ignore her. My hands trailed down her arms, savoring the softness of her skin before I clasped our hands together, holding them firmly. She fought against me, her protests a desperate, rising tide. I kissed her to shut her up.

Her lips were warm and soft beneath mine, and I felt a thrill of satisfaction as her struggles subsided. She gave a little sigh, her eyes still wide with a mix of defiance and something else... Hindi ko mawari kung ano iyon. Pero alam kong nasa akin na siya kung saan ko gusto. Lumapit ako. I deepened the kiss, frustrated by her lack of response. But then, she finally met me halfway. We kissed with a fierce passion, a need that pulsed between us. Gusto kong mas lalo siyang maghangad. I pulled back, and her lips almost chased after mine. I was just teasing her.

When I'm satisfied teasing her. Tumayo ako at dali daling tumingin sa bintana.

"Dalian mo!" sabi ko, at tumayo naman agad siya. Lumapit ako sa kanya at inayos ang magulo niyang buhok at damit pinunasan ko rin ang pawis niya sa noo.

"Dali, magtago ka! Nandito na ang asawa ko!" Napapanic siya at naghanap ng matataguan.

Tinulungan ko siyang makapasok sa aparador tapos isinara ko ito.

After ko maisara ang pinto ay tumalikod ako dito at tumawa ng malakas.

"HAHAHAHAHAHAHA, Jusko po, Rudy!"

Tarantang taranta talaga siya. Nakalimutan niyang yatang siya ang asawa ko at siya ang may-ari ng bahay. Ang lakas ng tawa ko. Bigla siyang lumabas sa aparador. Nakasimangot siya at ang sama ng tingin sa'kin.

"You think this is funny!?"

Kumuha siya ng unan at pinaghahampas ako. Tumawa lang ako at sinasalag ang mga hampas niya.

"HAHAHAHAHA, Nakita mo sana ang mukha mo kanina! Nakakatawa ka, beh!"

Halos masamid ako kakatawa at dahil sa hampas niya.

"Nakalimutan mo yatang ikaw ang asawa ko at sa'yo ang bahay na ito. Talaga bang nag-enjoy ka sa ginawa natin kaya nakalimutan mo na?"

Sinipa niya ako ng malakas, kaya napahiga ako sa kama.

"p*****t!" singhal niya.

"Kung gagawin mo ulit 'yan, baka sa kangkungan ka na pulutin"

Kinabahan naman ako dahil sa sinabi niya. Naalala kong wala na akong ibang mapupuntahan kundi ang bahay niya lang.

“I'm sorry, I-I just want to tease you lang sana pero nadala na ako sa mga nangyari. I almost lost control buti napigilan ko pa kanina kahit gusto na kitang angkin–”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko. Sinampal niya ako ng malakas, napahawak ako sa pisngi ko.

"You're so disrespectful! How dare you tease me like that"

Galit na galit siya. Bigla siyang umiyak sa harap ko.

Nanlambot at nakonsensya naman agad ako ng makita siyang umiiyak. Ayaw ko talaga na nakikita siyang ganito dahil nasasaktan ako. Balak ko lang sana siyang i-tease kanina dahil sinundan ko siya nang lumabas siya. May pinuntahan siya, pero hindi ko nakita kung sino dahil nasa malayo lang ako at nakamasid. Bigla kong nakita na umalis siya roon at umiiyak. Hindi ko alam kung sino 'yung pinuntahan niya, pero nasasaktan ako sa tuwing umiiyak siya.

Lumapit ako sa kanya, at niyakap ko siya ng mahigpit. "I'm sorry," bulong ko sa kanya, ang boses ko ay puno ng pag-aalala. "Hindi ko na uulitin 'yon, promise.”

Naramdaman ko ang init ng kanyang mga luha sa aking balikat, at umiyak siya ng mas malalim. "BWhy did you do that? Ang sakit, eh!" sagot niya, ang boses niya ay nanginginig.

"I know and I'm really sorry," all I can say. Habang hinahaplos ang kanyang likod.

Hindi ko naman pwedeng sabihin sakanya angd dahilan baka magtaka siya kung bakit ko siya sinusundan.

Gusto ko lang talaga sanang baguhin ang mood niya, pero hindi ko sinasadya na umabot kami sa ganito.

Hindi pa rin siya tumitigil sa pag-iyak.

"Please stop crying. I'll do anything you want if you'll just forgive me."

Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya ay puno pa rin ng luha. Pinunasan ko ang mga luha niya gamit ang aking hinlalaki.

"You said you'd do anything right?"

Tumango lang ako sakanya.

Huminga siya ng malalim bago nagsalita, "Gusto kong... umalis ka na muna gusto ko mapag-isa."

Napaawang ang bibig ko sa gulat. Akala ko'y may mas malaking hihingin siya. Pero gusto niya lang mapag-isa. If I were her baka mapalayas ko na gumawa ng ganito sa'kin.

Bago ba ako makalabas ay pumasok na ito sa banyo. Kinuha ko ang cellphone kong nakatago sa study table ko. Naka video kasi 'yung ginawa ko sakanya kanina.

Lumabas na ako ng kwarto at binigay ang space na hinihingi niya. Hindi ko alam kung saan ako pupunta pero sa palagay ko, ayaw niya akong makita sa bahay kaya lalabas na lang siguro ako. Kinuha ko ang bike at lumabas na ng gate. Naka hoodie lang ako at sombrero.

------

Habang nagbibike ako, may nakita akong nagkakagulo dun malapit sa court. Pumunta ako dun at nilock ang bike ko sa gilid. Medyo may kalayuan ang court sa bahay. Hindi naman niya ako hahanapin. Nang makapasok ako sa court ay ang ingay, may mga tumataya. May mga pera. May nagsusuntukan. Ano 'to? Pustahan ba 'to?

Nilapitan ko ang isang grupo na nagkukumpulan, nakikita kong may mga pera na nakalatag sa lupa, parang nakapalibot sa isang lalaki na nakaupo sa isang upuan. May dalawang lalaki na nag-aaway, nagsisigawan, at nagsusuntukan. "Ano bang nangyayari dito?" tanong ko, nagtataka.

"Pustahan 'to, pare," sagot ng isang lalaki, ang mukha ay puno ng pawis at galit.

"Taya sa laban ng dalawang 'yan. Sino manalo, doble ang pera mo."

Tumingin ako sa dalawang nag-aaway. Parehas silang malalaki at matitipuno, mukhang sanay sa gulo. Napailing ako.

"Pustahan lang pala, pero bakit parang seryoso naman?"

Seryoso kasi ito, pare," sabi ng isang lalaki, "Malaki laki rin ang tayaan"

Napansin kong ang nakaupo sa upuan ay nakatingin sa akin. Parang may halong pagbabanta sa kanyang mga mata. Napakunot-noo ako.

"Sino ba ang nakaupo doon?" tanong ko.

"Si 'Boss' yan," sagot ng isang lalaki.

"Huwag kang makialam, pare. Hindi maganda ang mangyari sa'yo."

Kinapa niya ang bulsa niya, at may nakapa siyang isang libo. "Pwede ba ang isang libo pang taya?" tanong niya sa lalaking nag-aalok ng pustahan.

Tumango ang lalaki, pero may halong panunuya sa mukha. "Sige, pare, pero tandaan mo, malaki ang tsansa na mawalan ka ng pera."

"Pwede bang sumali diyan? Kakalabanin ko 'yang isa na 'yan, ang yabang, e" tanong ko sa lalaking nag-aalok ng pustahan.

Tumawa lang sila. Hindi 'yung simpleng tawa, kundi yung mga tawang nang-iinsulto,'yung tipong pinagtatawanan ka na para kang tanga.

"Anong nakakatawa?" tanong ko, pero imbis na sagutin ay mas lumakas pa ang tawanan nila. Dahil ba babae ako kaya tumatawa sila? Tsk.

Kailangan kong gawin ito. Huminga ako ng malalim at lumapit sa lalaking namamahala. "Gusto kong sumali," sabi ko, ang boses ko ay medyo nanginginig. Tinuro ko 'yung lalaking mayabang. Nakita ko ang pagtataka sa mukha niya. "Sigurado ka ba?" tanong niya. Hindi ako sumagot. Inilabas ko ang lahat ng pera ko. Napapikit ako habang binibilang ang mga ito. Lahat ng pagtitipid ko, lahat ng allowance ko, nasa harap na niya. "Ito ang pusta ko," sabi ko.

Ang siksikan ng mga tao. Amoy pawis at sigarilyo. Naramdaman ko ang titig ng mga nanonood sa akin. Nasa harap ko na siya. Ang lalaking mayabang. Mas matangkad, mas malaki, pero hindi ako natatakot. Ang mga mata namin ay nagtagpo. Nakita ko ang pagkamangha sa kanyang mga mata, na agad ding napalitan ng pagkamuhi. Ang hangin ay tila tumigil. Isang sigaw ang narinig ko.

"Magandang gabi po sa inyong lahat!" sigaw ng isang lalaki na may hawak na mikropono.

Mukhang siya ang referee.

"Ngayon po ay magkakaroon tayo ng isang kapanapanabik na laban sa pagitan ng dalawang magigiting na mandirigma!"

"Una po natin ay ang ating challenger, (pause for effect)… ang ating challenger na si Butterfingers!"

Nagpalakpakan ang mga tao.

"At ang kanyang kalaban, ang ating kampeon… (pause for effect).. na si Zandro!"

Mas malakas ang hiyawan at palakpakan para kay Zandro.

"Mga ginoo't binibini, handa na ba kayo?" tanong ng referee.

"Handa na!" sagot ko at ni Zandro ng sabay.

"Magandang laban po sana!" sigaw ng referee.

"Simulan na natin!"

Agad na naman itong sumugod sa akin. Ang bilis niya! Naiwasan ko ang unang ilang suntok niya, pero natamaan din ako. Sa mukha. Ang sakit!

"Kailangan kong maging maingat," bulong ko sa sarili ko habang pinupunasan ang dugo sa labi ko.

Sinubukan kong makipagpalitan ng suntok, pero mas malakas siya. Mas sanay.

"Hintayin ko na lang ang tyansa ko," sabi ko sa sarili ko habang umiiwas sa mga suntok niya. Rinig na rinig ko ang hiyawan ng mga tao sa paligid.

"Go Butterfingers!" “Go Butterfingers!” sigaw nila.

Parang nakakadagdag ng lakas ang sigawan nila. Parang kanina lang Zandro pa ang sigaw nila ngayon pangalan ko na.

Pinag-aaralan ko ang mga galaw niya, hinahanap ang kahinaan niya. At nakita ko! Isang malakas na sipa sa kanyang binti. Natumba siya.

"Waaaaahhhh!"

"Galing!"

"Susunod pa!"

Mas lalong lumakas ang hiyawan ng mga tao.

Hindi ko na siya hinayaang bumangon. Sunod-sunod kong pinagsusuntok ang kanyang katawan. Pagod na pagod na siya, at wala na siyang lakas para lumaban pa. Nang matumba siya, mas lalong lumakas ang hiyawan ng mga tao.

"Nanalo siya!" sigaw ng isang lalaki.

"Ang galing!" sigaw ng isa pa.

Napangiti ako. Nanalo ako. At hindi lang iyon, naramdaman ko ang suporta ng mga tao.

"Nanalo siya!" sigaw ng isang lalaki.

Maya-maya, lumapit ang referee sa gitna ng court at kinuha ang mikropono.

"Mga kababayan, narito na ang resulta ng ating laban!" sabi niya, ang boses ay puno ng sigla.

"Pagkatapos ng isang matinding laban, ang ating panalo ngayong hapon ay walang iba kundi si… Butterfingers!"

Ang mga tao ay sumigaw at pumalakpak, ang tunog ng kanilang sigaw ay parang musika sa aking mga tainga.

"Yes! Butterfingers!" sigaw ng ilan sa crowd.

"Congratulations, Butterfingers!" sabi ng referee habang inaabot ang aking kamay.

"Isang magandang laban, at ipinakita mo ang tunay na lakas ng isang mandirigma!"

"Salamat!" sagot ko, ang saya ay hindi maikukubli sa aking mga mata.

Ang mga tao sa paligid ay patuloy pa rin sa pagsigaw at pagpalakpak.

"Ngayon, narito ang iyong premyo!" sabi ng referee, habang inabot niya ang isang sobre sa akin.

"Ito ang iyong gantimpala para sa iyong mahusay na pakikipaglaban."

Tinanggap ko ang sobre, at sa loob nito ay ang perang napanalunan ko. Hindi lang ito tungkol sa pera; ito ay patunay na kaya kong lumaban at manalo.

Habang binibilang ko ang pera, tumingin ako sa mga tao sa paligid. Nakita ko ang mga nakangiting mukha, ang mga tao na nagtiwala sa akin. Sa sandaling iyon, naramdaman ko na hindi lang ako isang babae na lumalaban; ako ay isang mandirigma na handang ipaglaban ang aking mga pangarap.

"Maraming salamat sa lahat!" sigaw ko sa crowd, "Hindi ko ito magagawa kung wala ang suporta ninyo!"

Naglakad na ako palabas ng court, ang katawan ko ay nanlalata na. Kailangan ko na talagang umuwi. Pero naisip ko na ayaw naman akong makita ni Addison kaya bibili na lang ako ng pagkain—gutom na rin kasi ako. Pumasok ako sa isang convenient store. Ang dami palang pagkain dito! Para akong nasa supermarket. Kumuha ako ng tinapay, de lata, instant noodles, at kung anu-ano pang snacks. Napuno ang basket ko! Para na akong nag-grocery.

Habang naglalakad ako papunta sa counter para magbayad, napansin kong medyo nagugutom na talaga ako. Dinner time na pala. At bigla kong naalala ang paborito ni Addison! May nakita naman akong restaurant sa may kanto. Mukhang maganda ang ambiance at mukhang masarap ang pagkain.

"Bahala na," bulong ko sa sarili ko. "Isang beses lang naman 'to."

Pumasok ako sa isang mamahaling restaurant.

"Excuse me," sabi ko sa waiter.

“Wagyu steak, Kare-Kare, at Paella po order ko?" “It's quite expensive po, Madam" sagot niya.

"Okay lang po," sabi ko. "I'll have one of each, please. To go."

Umupo ako at habang hinihintay ko ang order, iniisip ko pa rin si Addison. Favorite ko itong mga inorder niya.

Kinuha ko na ang order ko pagkatapos magbayad at umuwi na. Medyo nahirapan akong mag bike dahil madami rin itong dala ko pero keribels lang.

Pagod na pagod akong nakarating sa bahay. Naka-off ang ilaw. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto, dala-dala ang mga paper bags at ang isang plastic bag na puno ng mga grocery. Biglang bumukas ang ilaw!

“Ay, kabayo ka!” napatili ako sa gulat.

Nakatayo si Addison sa gitna ng sala, naka-crossed arms pa. Ang dilim ng expression ng mukha niya.

"Where have you been?" ang boses niya ay puno ng pag-aalala at galit. "I told you I wanted to be alone, hindi ko sinabing umalis ka ay iwan ako! I was so worried you might have actually left! You weren't answering my calls!"

Napabuga ako ng hangin. "Addison…" mahina kong sabi, iniingat ang paglalagay ng mga dala ko sa mesa.

“Lumabas lang ako para mag-bike. Hindi ko dala ang cellphone ko. At hindi naman kita iiwan kung 'yan ang iniisip mo.”

Tinitigan niya ako ng matagal. Ang mukha niya ay hindi ko mabasa. Lumapit siya sa'kin at hinawakan ang baba ko parang iniscan ang buong mukha ko.

“Nakipag-away ka ba? Ang dami mong sugat sa mukha.” bigla niyang hinawakan ang labi ko napadaing naman ako.

“I'm asking you Bea, Answer me!” madiing sabi niya.

Sinabi ko na lang sakanya na sumali ako sa pustahan kanina kaya may dala akong pagkain. Pinagalitan niya ako at sinabi na kung kailangan ko raw ng pera humingi lang daw ako sakanya hindi 'yung ganito.

“You know what, I hate you so much! for making me feel this way!” naiinis na sabi niya.

Bigla siyang nag walk out pero hiwakan ko kamay niya.

“Wait, kumain ka na ba? I order your favorite sa restaurant na pinuntahan ko kanina”

“Hindi ako gutom” sabi niya at umakyat na kwarto namin sa taas.

“Ah, sige lalagay ko na lang sa ref initin mo na lang kapag nagutom ka” halos pabulong na sabi ko.

Wala akong choice kundi kakain na lang mag-isa. Gusto ko pa naman sana siyang kasama kumain pero mukhang mas lalo pa siyang nagalit sa'kin.

Maya maya bumaba ito ay may dalang maliit na medkit. Lumapit siya sa'kin.

“Come here, let me treat your wound”

I thought galit siya sa'kin but here she is ginagamot at sugat ko. Nakatingin lang ako sakanya niya. Pinagmasdan ko ang mukha niya, ang mahaba niyang pilik mata, matangos niyang ilang at mapupulang niyang labi. Ang ganda niya grabe.

“Alright, all done!” sabi niya.

Inayos nito ang ginamit niyang medkit at tumayo na.

“Thanks!” sabi ko. “If you don't mind pwede mo ba ako samahan kumain?” tanong ko. Umiling siya.

“Kumain na ako kanina.” sabi nito at naglakad na pabalik sa kwarto.

Napabuntong hininga na lang ako. I guess galit pa rin siya sa akin at sino namang hindi. Hindi katanggap tanggao ginawa ko. Nakokonsesnya tuloy ako.

Matapos kong kumain ay umakyat ako sa kwarto namin hindi dahil matutulog ako dun. Kukuha lang ako ng damit ko. Pagkatok ko sa pinto ay walang sumasagot. Nakailang katok na rin ako. Sinubukan kong buksan ito at hindi naman pala naka lock.

Pagpasok ko ay natutulog na ito. Napaisip ako kung kumain ba siya dahil hindi naman ito marunong magluto o baka siguro nag order siya.

Kumuha lang ako ng damit at underwear sa closet. Bago ako lumabas ay pinagmasdan ko muna siya. Nakokonsesnya ako sa ginawa ko sakanya. Lumapit ako sakanya at hinalikan siya sa noo.

“I'm really sorry.” Inayos ko ang kumot niya na nakababa. Lumabas na ako at naligo.

Pagkatapos maligo ay sa sofa na lang ako matutulog atulog. Hay ang sakit ng katawan ko bulong ko at natulog na.