TRISTAN POV
Dahil sa takot dulot ng kanilang magiging reaksyon, hindi ko napigilan na mapayuko at saka ipinikit ang mga mata habang naghihintay.
Isang minuto, dalawang minuto at lumipas pa ang ilang sandali...
Wala talaga akong narinig kundi ang mga huni ng ibon at kaluskos ng dahon sa puno. 'Bakit ang tahimik? Baka inatake na sa puso si Lola!?'
Mabilis na napatunghay ang aking ulo para silayan sila. Si Trix ang una kong nakita, nanlalaki ang mga mata nito at halatang di makapaniwala sa aking sinabi.
Napangiti ako ng pilit habang nakatingin dito. Kung si Trix gulat na gulat, sure ako pati sina Lolo at Lolo ay ganun din.
Dahan-dahan akong lumingon sa kinalalagyan ng mga ito, si Lola nakatitig lang sa akin habang si Lolo ay hindi maipaliwanag ang ekspresyon ng mukha.
Maya-maya pa, ha
