Nanginginig ang mga tuhod ni Caroline habang siya’y humahakbang papalapit sa mga kabaong na nakahanay doon sa hall na iyon. Pinigil niya ang kaniyang boses mula sa tuluyang paghagulgol. Malakas ang daloy ng kaniyang mga luha galing sa kaniyang mga mata.
Gusto niyang pabulaan sa sarili na ang mga nangyayari ay masamang panaginip lang at magigising rin siya na buhay ang binata ngunit ang utak niya ang gumigiit na nasa realidad nga siya. Kailangan niya itong tanggapin dahil wala na siyang magagawa.
Nang tumambad sa kaniyang mga mata ang pangalan ni Onyx sa kabaong na nasa dulo ay doon na bumigay ang kaniyang impit at palahaw. Unti-unti siyang napaluhod habang humagulgol ng walang humpay. Pilit niyang niyakap ang kabuuan ng kabaong ng binata.
“S-ssabi mo…babalik ka?” aniya sa
