‘Time is the coin of your life. It is the only coin you have, and only you can determine how it will be spent.’
Mukhang napansin naman ni Andrew na nahihirapan na akong maglakad kaya naman binuhat na niya ako. Akala ko pa ay bubuhatin na naman niya ako na parang isang sako pero mabuti na lang at hindi na ginawa dahil mabubugbog ko na talaga siya.
Mabuti na lang at hindi gano’n kalayo ang sasakyan niya kaya naman hindi na niya ako kailangan pang buhatin ng matagal. Nang makarating sa sasakyan ay inalalayan niya pa ako papasok, hindi na lang din ako pumalag pa at pumasok na lang din sa loob.
Nang makaupo ako ay siya pa ang nagkabit ng seatbelt ko kaya naman napaiwas kaagad ako ng tingin dahil sobrang lapit ng mukha niya sa akin. Matapos niyang ayusin ang seatbelt ko ay pumasok na rin siya
