Owned By Billionaire

Chapter 15

Kinabukasan, maaga pa lang ay kinansela ko na ang lahat ng mga tutorial sessions ko. Kailangan kong mag-focus nang maigi sa trabaho at ayaw kong magmadali mamaya. Pagdating ko sa opisina, akala ko ay ako ang mauuna, pero laking gulat ko nang makitang nandoon na si Mr. Shannon.

Kasalukuyan siyang may maliit na meeting kasama ang ilang empleyado sa gitna ng floor. Ayaw ko namang maging istorbo o kumuha ng atensyon, kaya dahan-dahan akong lumakad patungo sa table ko. Tipong "ninja moves" lang para hindi nila mapansin ang pagpasok ko.

Nang mailapag ko na ang gamit ko at makaupo, doon ko lang napagtanto ang isang malaking problema. Kinapkap ko ang bag ko. Wala. Chonika ko ang mga bulsa ng coat ko. Wala pa rin.

"Anak ng... naiwan ko ang phone ko!" bulong ko sa sarili ko sabay face-palm.

Bigla kong naalala na pagkatapos kong maligo kaninang umaga, nailapag ko iyon sa ibabaw ng kama at sa sobrang pagmamadali, nakalimutan ko nang damputin. Napabuntong-hininga na lang ako. Sabi ko sa sarili ko, "Fauna, kaya mo 'yan. Isang araw lang naman na walang cellphone, hindi ka naman mamamatay."

Binuksan ko na lang ang monitor ko at ipinagpatuloy ang pag-eedit ng artikulong sinimulan ko kahapon.

Nakatutok ako sa screen, sinusuri ang bawat sentence, nang biglang may tumayo sa gilid ko. Muntik na akong mapatalon sa gulat nang makita ko si Mr. Shannon. "Oh!" agad akong tumayo para magbigay-galang. "Good morning po, Mr. Shannon." Ngumiti siya nang malapad, 'yung ngiting parang proud na proud siya sa nakikita niya. "Good morning din, Miss Mendoza. I must say, I'm really impressed. Mas mabilis at mas maganda ang output mo kaysa sa inaasahan ko."

Tiningnan niya ang trabaho ko sa monitor bago muling tumingin sa akin nang may paghanga. "Wala ka bang balak pasukin nang seryoso ang ganitong career?" tanong niya na parang curious na curious talaga. Natawa ako nang mahina. "Naku, Mr. Shannon, parang hindi ko po yata kaya 'yan." Bakit naman? Sayang ang talent mo. Nabasa ko ang isa sa mga artikulong in-edit mo at wow, ang husay. Kung hindi ko alam na part-time ka lang dito, iisipin kong beteranong professional ang gumawa niyon."

"Ang journalism po kasi ay isang hobby na malapit talaga sa puso ko, Mr. Shannon, kaya—" Magsasalita pa sana ako para magpaliwanag nang biglang bumukas ang glass door sa likuran ko. Isang pamilyar na boses ang bumasag sa usapan namin.

"Fauna." Patay. Alam na alam ko ang boses na iyon. Paglingon ko, nandoon si Dave na nakatayo, ilang dipa lang ang layo sa akin.

Napaka-gwapo niya sa suot niyang mamahaling suit at ang palagiang tie na maayos na maayos ang pagkakalagay. Pero ang tanong... anong ginagawa niya rito?

Alas-nuebe pa lang ng umaga!

Napakunot ang noo ko nang mapansin ko ang ekspresyon ng mukha niya. Hindi lang siya basta nakatingin; mas tamang sabihing pinapatay na niya sa masamang tingin si Mr. Shannon.

Ang asul niyang mga mata ay parang nagbabaga sa galit, at ang panga niya ay sobrang higpit ng pagkaka-set. "Uh, Mr. Balmillero," pilit kong binasag ang katahimikan dahil mukhang wala siyang balak itigil ang pagtitig nang masama kay Mr. Shannon. Lumapit ako sa kanya, at sa wakas ay tumingin din siya sa akin, pero nandoon pa rin ang bagsik sa mga mata niya.

"Anong ginagawa mo rito?"

"Sabi ni Johny, inihatid ka raw niya kagabi," diretsahan niyang sabi. Bakas sa boses niya ang matinding inis.

"Uhm, oo. Bakit?" nag-aalangan kong sagot.

Hindi ko maintindihan kung saan papunta ang usapan na ito.

“At hindi mo man lang nagawang gisingin ako para magpaalam. Basta ka na lang nawala matapos nating mag-s—"

"Uhm, Mr. Shannon, pasensya na po, sandali lang ha?" mabilis kong putol sa sasabihin niya.

Hinarap ko si Mr. Shannon na noon ay tahimik lang na nanonood sa amin. Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko sa sobrang hiya.

Hinila ko agad ang braso ni Dave para ilabas siya sa office. Jusko! Muntik na niyang sabihin sa harap ng boss ko na nag-s*x kami!

Paano niya nagagawang pag-usapan ang ganoong bagay nang ganoon kadali sa harap ng ibang tao? Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas para mahila siya hanggang sa lobby, doon sa parte na walang masyadong tao at tahimik.

"Ano bang problema mo, Dave? Hindi ka pwedeng basta-basta pumasok doon at ipagsabi sa lahat na... na nag-ano tayo... na natulog tayo nang magkasama!" bulyaw ko sa kanya pagkabitaw ko sa braso niya.

Nanlilisik ang mga mata ko sa galit pero siya, relax lang na nakatayo doon habang naka-cross arms.

"Sino 'yung gunggong na 'yon?"

"Ano? Sino?"

"'Yung lalaking kausap mo kanina bago ako pumasok." Napabuga ako ng hangin sa sobrang asar.

"Boss ko 'yun, si Mr. Shannon! At muntik mo nang maisiwalat sa kanya 'yung... ugh! Huwag mong ibahin ang usapan, Dave. Bakit ka ba talaga nandito?"

"Boss mo 'yun? Ano namang pinag-uusapan niyo?" tanong niya ulit, dedma lang sa tanong ko.

“Pinupuri lang niya ang trabaho ko. 'Yun lang," sagot ko.

Nagtaas siya ng kilay. "Wala nang iba?"

"Wala, at wala ka na ring pakialam doon, Dave. Uulitin ko, bakit ka ba nandito?"

Tumitig siya sa akin ng ilang segundo bago lumambot ang ekspresyon ng kanyang mga mata.

"Gusto lang kitang makita. Wala ka na sa tabi ko paggising ko kaninang umaga, at hindi 'yun ang nakasanayan kong ginagawa mo—ang maunang magising sa akin. Hindi mo rin sinasagot ang mga tawag ko. Pinuntahan kita sa apartment mo pero wala ka rin doon, kaya naisipan kong dumaan dito."

Napa-irap na lang ako. Ngayon ay big deal sa kanya na umalis ako nang walang paalam, samantalang siya naman ang madalas gumawa niyon sa akin noon?

"Naiwan ko ang phone ko sa apartment," buntong-hininga ko. "I-I'm sorry, okay?"

Humakbang siya palapit sa akin. Bigla akong kinabahan kaya napatingin ako sa kanya. Ang lapit-lapit ng mukha niya sa akin, amoy na amoy ko ang mamahalin niyang pabango.

"Pero hindi mo naman kailangang magpunta pa rito para lang i-check ako. Alam mo 'yun, nag-aaksaya ka lang ng oras," sabi ko, sinusubukang pagaanin ang tensyon.

Akmang aatras ako pero mabilis niyang hinawakan ang likod ko at hinila ako palapit sa kanya. Mariin niya akong hinawakan at bumulong,

"Fauna, gagawin ko ang anumang gusto ko sa oras ko. Basta ba makita lang kita."

Kumalas ako sa pagkakahawak niya at sa pagkakataong ito, hinayaan naman niya ako. Nakita ko ang pag-ngisi niya. Hay naku, expertise talaga niya ang mambola ng babae. Ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko.

"Uhm, kailangan ko nang bumalik sa loob. Mag-aapologize pa ako kay Mr. Shannon."

Biglang nawala ang ngisi sa labi niya. "Bakit ka mag-sosorry sa kanya?" Heto na naman tayo. Balik na naman siya sa pagiging mainit ang ulo.

“Bigla kang sumulpot sa gitna ng usapan namin at tinitigan mo siya na parang gusto mo siyang patayin. Siyempre, kailangan kong humingi ng paumanhin sa inasal mo. At tsaka, oras ng trabaho ngayon, kinakausap kita imbes na nag-eedit ako."

Bubuka na sana ang bibig niya para sumagot, pero biglang nag-vibrate ang phone niya sa bulsa ng suit niya. Kinuha niya ito at binasa ang mensahe. Kumunot ang noo niya, tila may hindi magandang balita na natanggap.