My Beloved Stranger (My First Kiss) Tagalog-English

Pledge of Love

Chapter 29

"I want to buy you another phone, please Eve, let's buy another one" he pleaded ""No, hintayin mo nalang ako makauwi" "And when is that?" tanong niya "Maybe for another week" "What ?! Then I have to stay here in Manila too. I can't comeback without you" parang bata na may tantrums, hayyss bahala na siya.

"Ewan ko sa'yo Adam ah! Malaki ka na" natawa siya sa sagot ko "Come here" niyakap niya ako. "I can go to work while you're here. My dad convinced me to stay but I don't want to" "Why not? That is for the sake of your company" "Even so, my feet always brings me back to you" Oh! how sweet, napangiti ako sa sinabi niya.

Tiningnan ko ang relo, it's already six-thirty. We already at the mall, he insist to buy me another phone. I choose the cheapest brand but he just ignored it. He bought me instead of another expensive phone.

"What about the other phone?" tanong ko. Sa kanya naman iyon kaya siya na ang magdesisyon kung ano ang gagawin doon "What about it?" nagtatakang tanong niya "The other phone, what will I do with it?"

"Ah just keep it. It was yours already, I gave it to you" and again he put his number at the phone and put my number on his phone. "There, here's your phone and please I'm begging you Eve, always bring your phone with you okay, you have two now so there's no reason for you to not bring any of it"

"Yeah right, Mr. Zoriaga" he pinched my cheeks after I said that. "Soon my name will be yours" he teased. I felt the heat on my cheeks after he said that "You're so lovely specially when you blushed" Omg! kinikilig ako.

We eat our dinner outside the mall. Pagkatapos naming kumain ay sa kotse nalang kami nagpalipas ng oras habang hinihintay ko ang pinsan ko. "Do you want me to take you home?" tumingin ako sa kanya "Nope, and besides I'm with my cousin, we will go home together" he sigh.

"Okay, but when are we going to tell your parents about us?" he always saying that "Believe me Adam, I want to tell my parents about us but I don't want to ruin their expectation from me, I'm too young and I don't want to give them another frustration" I said in a lonely voice.

"Why? Did something happened?" Yumuko ako, nag-aalangan kung sasabihin ko ba o hindi "Y–yes, my two sisters...they didn't finished their school because they got married at the early age...my parents didn't say anything but I knew they're hurting inside" nalulungkot talaga ako.

"I can't leave my parents yet, not now" dugtong ko. Napansin ko na parang naging balisa siya "But how about me Eve? Am I not yet a part of your life? Please I want you to want me, even if it's just that will make me happy, I promise that I will wait for the right time for us to get married. I won't force you to marry me now, I love you so much...I can wait" that was a pledge of love.

His promised love for me...that I hope will not be broken. I want to cry with so much joy in my heart. I hold his hands and squeeze it "Thank you for loving me...my Adam..." "Eve..." his voice c***k. I look into his eyes and saw mist within. He blink to move away the tears that was about to fall.

Nasasaktan ako sa nakikita ko, kaya niyakap ko siya ng mahigpit. Yumakap din siya pabalik. When the right time comes and you are still with me... I promise, I won't hesitate to love you back...

Naka-uwi na kami ng bahay ni Laila, Ipinakita ko kay nanay ang nabili kong bagong cellphone nang nasa kuwarto na kami "Wow! Ang ganda nito Anak, mukhang mamahalin ah" napansin din pala ni nanay.

"Tinulungan ako ng kaibigan ko 'nay, nakahingi ng discount sa mall kanina" ngek! tama ba ang nasabi ko, bahala na. Lord huwag po kayong magagalit ha, promise matatapos din ang lahat na ito... "Ganoon ba? Sige, ilagay mo na ang number namin ng tatay mo at pati na rin sa mga kapatid mo" "Sige po"

Nag-text ako kay Adam na huwag siyang tatawag kasi magkasama kami sa kwarto ni nanay.

AAZ: I miss your voice

Me: I'll call you tomorrow

AAZ: You can go out to your room for a while, please

Me: Don't tease, tomorrow that's final. I want to sleep now.

AAZ: Even for a minute love, hmmnn?

Kuuhh, I was under his spell na naman. Nagpaalam ako saglit kay nanay na may tatawagan lang. Isang ring pa lang ay sinagot na agad niya "Love!" "Uh huh, What now?" sabi ko "I just want to hear your voice" "Yes and now that you heard me?"

"I love you..." hindi ako nakasagot, ano ba ang dapat kong sabihin? "Yeah, I know, Eve, I will wait" may halong lungkot sa kanyang boses. Gustuhin ko mang sabihin na mahal ko na rin siya, na nahuhulog na ako sa kanya ay hindi pwede.

May tamang panahon para doon, with a li'l faith and sacrifice, everything will fall into their right places, wika nga nila. Kailangan ko munang makatapos para sa aking pamilya. Patawad mahal ko...

Lumipas pa ulit ang isang linggo. Nakontento na lang kami ni Adam sa paminsan-minsang tawag at text. Naging busy din siya sa kompanya nila. Pero hindi lumilipas ang araw na hindi kami nakakapag-usap. Sa text man o tawag, importante may komunikasyon kami.

"Love, when are we going back to the province?" he ask "Huh? You can go back anytime you like Adam, without me" "No way! I must be with you all the time" ano ba naman yan, nakakakilig hoy Adam 'wag kang ganyan ha "Okay, but I'm serious, pwede naman na huwag mo na akong hintayin"

Natatawa na ako pero walang boses, ang sarap asarin nito waahh "No Eve, my life had been changed since the very first day I met you, and now I can't imagine myself not having you in my life...It feel's so empty" hala siya ang drama! Ano ba ang nasabi ko? Parang baliw lang oh.

"Ikaw ang bahala, gusto ko rin naman kasi na makasama pa sila Tito Ed at saka masaya si nanay kaya masaya na rin ako para sa kanya" sabi ko "Okay love, no problem, I'll wait"

Nakapag-ipon ako ng pera dahil kapag nakakatapos kami ng mga tahiin at mga kontrata ni Tita Doreen ay binibigyan kami ni Nanay, ayaw nga sana naming tanggapin pero mapilit si tita. "Sobra iyan sa mga kinita ko, baka may gusto kayong bilhin na pasalubong pag-uwi niyo sa probinsya"

Hindi daw kami pwedeng tumanggi kasi pinaghirapan naman daw namin iyon. Tumutulong kasi ako sa pagkakabit ng mga butones at sequence sa mga damit na kanyang tinatahi. Kami ni nanay na minsan namang tumutulong sa high speed machine sa pagtatahi.

Marunong kasi si nanay gumamit ng ganoon. Minsan naman ay mga gown ang tinatahi ni tita. Naging sulit ang bakasyon namin kasi kumita kami. "Sa susunod na bakasyon punta ulit kayo dito ha, at kung gusto mong dito mag-aral Eve, welcome ka dito sa bahay" sabi ni Tita Doreen s***h ninang ko rin.

"Hayaan mo Doreen kakausapin ko si Carlito" "Sana makumbinsi mo Ate Adel, para naman ito sa future ni Eve" "Gusto mo bang dito mag-aral anak?" tanong ni nanay sa akin. Hindi ako makasagot, pwede rin naman kaso iniisip ko si Adam, paano ba ako magpapaalam sa kanya.Malamang lilipat din iyon dito sa Manila.

"Kayo na po ang bahala ni tatay 'nay" bumuntong-hininga si nanay "Malaki ka na Eve. Gusto namin ng tatay mo na makatapos ka. Kaya kung makapagdesisyon man kami ng tatay mo na labag sa kalooban mo, tandaan mo na ginawa lang namin iyon para sa ikabubuti mo"

"Opo nanay, alam ko po iyon" "Kung ako lang ang masusunod, gusto ko na dito ka na lang sa Maynila mag-aral, hindi ka naman pababayaan ng tito at tita mo" medyo nalungkot ako sa sinabi ng nanay, pero alam kong may tiwala siya sa akin kaya nasabi niya iyon.

Natapos ang bakasyon namin at ngayon ay pauwi na kami. Nag-usap kami ni Adam na magkikita kami ulit sa mall. Pinayagan naman ako ni nanay ng sabihin ko na magkikita kami ulit ng kaklase ko.

May celphone naman akong dala kaya pwede niya akong tawagan. Saka hindi naman ako magtatagal. "Let's just take a plane, I will tell my secretary to book us a three flight tickets tomorrow" sabi nito na akala mo close siya kay nanay para bilhan niya ito ng ticket.

Naku, kung alam mo lang na hindi makapapayag iyon, lalo na sa isang estranghero manggagaling "Adam, ang mahal sa eroplano, wala kaming pambayad para doon" "It's on me, no problem with that I have a lot of money" uh ayan na naman siya.

Kung may ibang makakarinig, siguradong makikidnap ito e, mabuti nalang at nandito kami sa loob ng sasakyan "Huwag na Adam, please lang hayaan mo na kami, mamaya niyan e maghinala pa ang nanay sa akin" paliwanag ko.

"Airplane was a lot faster than those of ship. So we need to take a plane, don't worry it's on my expense" ang kulit! "Hindi nga pwede, Mahirap lang kami kaya bagay lang na magbarko kami ni nanay, huwag mo ng ipilit sa amin ang eroplano na iyan"

Napatitig ito sa akin, nagsukatan kami ng tingin waahh ang gwapo talaga, huwag kang bibigay Eve, hindi maaari. Napansin ko na biglang lumungkot ang kanyang mga mata.

"Don't say that Eve, you're hurting me, don't underestimate yourself or any of your family, specially right in front of me. I have no other intention on buying your tickets but to make you comfortable with your trip" sinasabi niya iyon habang nakatitig sa akin.

Parang nahimasmasan naman ako, hindi ko sinasadya na sabihin iyon "I'm sorry..." nalungkot din ako "Come here" niyakap niya ako, masaya ako na palagi niyang ipinararamdam sa akin na mahalaga ako sa kanya.

"As I've always told you–I love you... I will provide everything you need. I don't care about the money. I can easily earn it. I want to make things easy for you, that's how I love you" Nilayo niya ako ng konti at hinawakan sa baba. Unti- unti niyang ibinababa ang mga labi sa akin. At ng lumapat ito ay napapikit ako, oh God... I love him so much now...

His kisses went deeper, this is not good, I have to stop him, hindi ako pwedeng magtagal kasi mag-aayos pa ako ng mga gamit ko. "Adam... stop..." lumayo ako sa kanya, he sigh.

"I will take a taxi" sabi ko sa pagitan ng pananahimik naming dalawa. "Haiistt, Eve, I won't let you, it's not safe" sabi naman niya "Oh please! We don't have to argue with this" nag-uumpisa na naman akong mainis, ewan ko ba bakit ako naiinis agad sa kanya.

"Eve, I'm not at peace thinking that you are alone in that cab" "Adam please you are over reacting, I'm doing this for our sake, if my mother sees us what do you think will happen huh? Please you're giving me a hard time" napahinto siya sa balak na pakikipagtalo sa akin.

"Okay, I give up! I'll go and get you a cab" ahay ah! Salamat naman kung ganoon. "Okay, I'm going with you" he then looked at me seriously "Wait, are you really sure about this?" he ask while holding my arms to stop me from going outside of his car.

I look at him with disbelief in my eyes. "Yes! Like what I've said! I–" napatigil ako sa pagsasalita kasi nakita kong lumubo ang magkabila niyang pisngi na parang nagpipigil na matawa.

"You are more beautiful when you're annoyed" biro pa nito sa akin, shocks! kinikilig ako waahh nawala ang inis ko. Akala ko pipigilan niya ako. Mag-aaway talaga kaming dalawa kapag mangyari iyon.