Hingal na hingal si Vionne, ang init ng panahon at tirik na tirik ang araw. Sa siyudad na puro gusali at semento na walang sariwang hangin, halos matuyuan siya ng laway. Naubos na niya ang isang 500ML na binili niya. Ang ingay ng mga busina at ugong ng tren. Mga nagtitinda sa lansangan, hiyaw ng mga disaptsador at konduktor ng mga bus na panay tawag sa mga pasahero na dumaraan.
Nakahinga ng maluwag si Vionne lalo pa at nakapang opisina pa siya. Halos pinagtitinginan siya ng ibang lalaking pasahero dahil sa puti at kinis ng kanyang binti. Parang naglalaway ang mga ito na tila minanyak siya sa mga hagod ng mata.
Panay dasal ni Vionne na sana ay makarating na siya sa kanyang destinasyon. . Sa byahe pa lang ay kumain na ng halos isang oras dahil sa trapiko. Kalahating oras pa ang lumipas a
