Chapter 82
Venice
-
Sa nakatagilid niyang ulo ay nakita ko ang pagtaas ng sulok ng labi ni Leo, hindi ko lang malaman kung isang ngiti ba iyon, o ano. Ewan ko ba, ang hirap nang basahin ni Leo ngayon na para bang ang laki ng ginagawa niyang pagpipigil sa sariling emosyon.
Mayamaya lang ay wala nang sali-salita itong umalis at patakbong lumayo. Hindi ko na siya hinabol pa at natulala na lang sa papalayo niyang pigura, kalaunan nang sapukin ko ang ulo sa kaninang sinabi ko.
Hindi dapat iyon ang sasabihin ko. Sh*t, nakakahiya. Pero bahala na, roon din naman ang patutunguhan ng panunuyo ko sa kaniya. Thankful pa rin ako sa lakas ng confidence ko ngayon. My, God!
Wala pa sa sariling nilingon ko ulit iyong bahay na pinanggalingan kanina ni Leo, 'di naman kataka-takang bahay niya iyan. Ang
