HILAM ng luha ang mga mata ni Jianna na sinapo niya ang luhaang mukha ng asawa.
"Marsh, I'm sorry. Sorry for hurting you. Hindi ko alam na ganiyan na pala ang naramdaman mo all these years," emosyonal niyang saad. "All I know is, minahal kita. Totoong minahal. Patawarin mo ako kung hindi iyon naging sapat para matumbasan ko ang pagmamahal mo."
Nagliwanag ang mga mata ni Marsean na may nakasungaw na pag-asa. "Hon, I... I don't need you to be sorry. I just need you to try. Try to love me. Kahit hindi na katulad ng pagmamahal mo kay Luther... Kalimutan mo na siya. Nandito ako, o? I'm your husband and I love you. I love you so much."
Jianna's tears fell like rain as she looked up at him, her heart aching with guilt and sadness. "Marsh, I don't know if I can. Hindi ko alam kung kaya ko pa
