Inirapan ko siya 360°. “Stop smiling,” reklamo ko habang naglalakad.
“Why?”
“Nakakairita.”
“You laughed five minutes ago.”
“I was laughing at you.”
“I’ll take it.”
Napairap ako.
Tahimik lang ulit kaming naglakad sa loob ng subdivision habang unti-unting lumalamig ang hangin. Kahel na ang langit ngayon habang may ilang batang pinapauwi na ng mga magulang nila.
“Jun-jun! Umuwi ka na! Gabi na!”
“Last game na, Ma!”
Napangiti ako nang bahagya.
Nakakamiss maging bata.
Simple lang lahat noon.
Walang heartbreak.
Walang emotional damage mula sa mga lalaking may lahing Russian.
Maya-maya pa ay huminto kami sa tapat ng fishball stand sa kanto.
“Manong, lima ngang fishball,” saad ni Chadri.
Napalingon agad ako sa kaniya.
“Ano’ng ginagawa mo?”
“Buying food.”
“Alam ko. Bakit?”
Nagki
