GUSTO kong pumasok sa loob ng silid pero hindi ako hinahayaan. Hindi ko rin alam talaga kung makakaya ko ba. Pakiramdam ko kasi ay hindi.
Mabilis ang kabog ng aking dibdib at halos wala na akong marinig kung hindi iyon.
Kung kinakabahan man ang mga kapatid ni Maxine, hindi nila iyon pinapahalata.
Usually, sa mga ganitong sitwasyon, I will maintain my composure, pero ngayon ay hindi ko ata kakayanin.
Ang huling balita namin kay Maxine, delikado at malubha ang lagay nito. Nang malaman ko iyon, sobra-sobra ang naging panghihina ko.
Hinigit ni Creed ang aking damit. Tumingin ako sa kanya. Inosente siyang nakatingin sa akin at halatang hindi alam ang nangyayari sa paligid niya. Hindi niya alam na ang taong hinihintay niya ay maaaring hindi niya makasama pag-uwi.
Shit! Stop thinking about
