Nakatingin lang ako kay Kuya na nakatayo sa pintuan. Nakapamulsa siya at seryoosng nakatingin sa akin. Sa sala naman ay ang buong pamilya nila. Mukhang may pinag-uusapan.
“Ana!” tawag sa akin ni Bela. Sasagot pa sana ako nang lapitan ako ni Kuya at hilahin. Hindi ko naman alam kung saan niya ako dadalhin kaya nagpatianod na lamang ako. Huminto kami sa fountain nila sa harap. Nakatingin lang siya sa akin. Hindi ko naman ipinapahalata na naiiyak ako. Ngayon kasi siya aalis. Nakatingin lang ako sa kaniya at mahigpit ang pagkuyom ko ng aking kamao dahil ayaw kong makita niyang umiiyak ako. Pakiramdam ko ay wala akong karapatang umiyak sa kaniya. Napapikit ako at hindi ko na napigilan ang luhang dumaloy sa aking mukha nang marahang hinaplos niya ang mukha ko.
“I’ll be back,” saad niya. Nang
