Chapter 22
712 Words
Sam's POV:
Kinabukasan ay maaga akong pumasok sa Ospital. Knowing that Lean Damiel might be awake. He might think of suicide again.
-
-
-
-
Habang papasok ako sa clinic ko ay agad na bumungad sakin ang assistant nurse ko.
"Besh! Dumating ka na rin sa wakas.. Di mo alam kung gaano ako kasaya ngayon!" Panay siya sa daldal habang nagchecheck ako ng Appointment.
"Alam mo ba, may magaganap na party dito sa lugar! Sa loob ng Pavilion pa! At lahat tayo ay imbitado! Besh,Di nako makapaghintay!"
"Shan... baka nakakalimutan mo kung ano tayo.."-putol ko sa kaligayahan niya at biglang bumagsak ang magkabilang-balikat niya.
"Ugh! I wish I wasn't a Nurse! Nakakagigil naman oh!"
"It's true, we are hailed to serve our patients. We need to keep our happiness aside."-sambit ko at napasimangot siya.
"Never mind that.. By the way, gising na rin si L Damiel! But it seems like he's out of his mind!"-kwento niya at nacurious akong malaman ang iba pa.
"Don't you know? He suddenly attacked Doc Lean Daniel for no reason! He also gave death threats towards our Nurses! I think he belongs to Mental Hospital.. I can't bear seeing an old famous artist falling down to his knee.." Bigla akong napahinto nang marinig yun lahat. I quickly wore my Lab Coat and rushed to Damiel's room.
Pagkarating ko sa kwarto niya ay agad akong kumatok.
*knock *knock *knock
The door is locked. Jusme! Wag sana siyang magtangkang magpakamatay ulit! Dali-dali kong kinuha ang susi sa Station Room at agad na binuksan ito.
"Damiel?"-tawag ko nang buksan ang kanyang pinto.
Nawala ang kaba ko ng makitang nakakumot siya habang natutulog ng mahimbing.
Grrrrrrr! Yung Anna na yun talaga! She loves to keep me nervous! Dahan-dahan akong lumapit para i-check kung maayos ba ang kalagayan niya. His room is no longer messy after all. Nang makalapit ako rito ay agad kong chineck kung humihinga pato. Malay natin, baka bangkay na pala tong natutulog. Mahirap na dahil hindi siya nakaswitch sa ECG.
-
-
-
-
I checked on it and he's still breathing. Aalis na sana ako nang biglang may gumalaw at pinigilan ang braso ko.
"Jusme! Lean! How dare you scare the s**t out of me?!"-gulat kong sigaw nang makita siyang nakatitig ng seryoso sakin.
"How about you? What the hell are you doing while I'm still sleeping? Are you trying to kill me just to ruined me too?!"-biglang naging emosyonal ang boses niya at kitang-kita ko ang galit at sakit sa mata niya.
"What? Me? Do I look like a killer after what I've done?! You're so annoying even though you're still handsome with a little injury on!" Sinubukan kong bawiin ang braso ko pero mas lalo pa niyang hinigpitan ang paghawak.
"Let go of me---!" Nagulat ako nang hilahin niya ko palapit at hinulog sa kama. Pero mas lalo akong nabigla nang bigla siyang pumaitaas sakin.
"Jusko! Lean! You're completely out of your mind!" Bigla niyang hinawakan ang magkabilang braso ko at tinitigan niya ko sa mata na parang may masama siyang balak.
Takte! Please somebody help!! Heto na yata ang katapusan ko!!
"Look carefully, Sam! Do you think this is something handsome anymore, huh?!"-bigla niyang tinanggal ang bandage sa mukha mismo sa harapan ko pa! Natigilan ako nang makitang may nagbago nga sa scar nya. Mas lalong lumaki ang pattern ng tahi sa kabilang pisngi. I don't know how did it happened.
But he's still handsome.
"Now answer me!!"-bigla siyang sumigaw kaya nakaramdam ako ng takot. Nangingilid na rin ang mga luha niya sa mata. I can't look anymore! Hindi ako makasagot. I don't know what to say about his scar.
"Idiot! Get out of me!" Agad ko siyang tinulak nang makakuha ako ng chansang tumakas.
Dali-dali akong tumakbo palayo at iniwan siya dun. Damn! I need to tell Daniel about what's going on his brother! Sa sobrang lakas ng t***k ng puso ko ay napaluhod muna ako sa harap ng pintuan ng clinic ko.
"Besh! Anyare sayo?!"-agad na dumating si Nurse Shan at inalalayan ako.
"Oh My Gosh! Don't tell me sinaktan ka rin ni Damiel?!"-gulat niyang sabi nang makapasok kami.
"You were right. He's completely out of his mind!"
- - - - - -
(End of Chapter 22)
- Writer
