Chapter 45
[LUTHAN] Nagising akong nasa tabi ko si Franceli. Tulog pa rin siya. Napangiti ako. Nasa kama pa rin kami, nakahiga. Pinagmasdan ko na lang siyang matulog. Napangiti ulit ako. Sa kabila ng lahat ng problema at pagsubok na pinagdaanan naming dalawa, napapangiti pa rin ako sa mga ganitong sandali. Naalala ko tuloy ang eksenang yun. *** Sa tinagal-tagal na naming nasa kalangitan, nagtataka pa rin ako kay Cassiopeia. Kung bakit gabi-gabi, tuwing maglalabas siya ng liwanag, ay nagmamasid pa rin siya sa mga tao. "Luthan!" Binati niya ako agad nang makita niya na nagsimula na akong magliwanag. Ganito kami sa kalangitan. Malayo kami mula sa isa't-isa, kaming mga bituin. Ngunit nakakapag-usap pa rin kami. Wala kasi sa'ming konsepto ng espasyo at panahon. Gamit lamang ang aming mga liwanag,
- Writer
