Engaged in Disguise

Chapter One

LUNA HART stared at her grandfather like he'd lost his mind.

"Lolo, ano pong sinabi ninyo?" tanong niya. Ang boses niya ay medyo nanginginig na dahil sa pagkabigla. Sigurado siyang mali ang narinig niya. Imposible. This is 2023, hindi 1950s. "Future husband? Are you serious right now?"

Hindi natinag si Don Felix sa sinabi niya. Nakaupo pa rin siya sa swivel chair niya, ang mga kamay ay nakapatong sa mahogany desk, ang mukha ay kalmado—parang wala lang siyang sinabi na nakakagulat.

"Yes, Luna. You heard it right. You're getting married to Jace Sullivan."

"WHAT?!" Tumayo si Luna bigla. Ang upuan niya ay bahagyang natulak dahil sa bilis ng pagtayo niya. Ang puso niya ay tumitibok ng mabilis. "Lolo, you can't be serious! Hindi ako papayag diyan! I don't even know this guy!"

"Sit down, Luna," sabi ni Don Felix. Firm ang boses niya pero hindi siya sumigaw. Yung klaseng tono na alam mong kailangan mong sundin.

Pero ngayon, ayaw ni Luna.

"No! I won't sit down!" Tumaas ang boses ni Luna. Nakaramdam siya ng init sa mukha, ng galit na umaapaw sa dibdib nito. "Lolo, this is insane! Arranged marriage? Talaga ba? Ano to, teleserye? Hindi ko kayang maniwala—"

"Luna Marie Hart." Puno ng authority ang boses ni Don Felix ngayon. Nag-echo pa ito sa buong study room. "Umupo ka."

Napaupo si Luna. Hindi dahil gusto niya, kundi dahil sa takot at sa respeto sa kaniyang lolo. For the years of training na pag sinabi ni Lolo ng isang bagay na may ganitong tono, you need listen. You need to obey.

Pero kahit nakaupo na siya, ang buong katawan niya ay nanginginig pa rin. Dahil sa galit. Dahil sa takot. Dahil sa shock na hindi pa rin fully nag-sink in sa utak niya.

Huminga si Don Felix ng malalim. Inalis niya ang reading glasses niya at inilapag sa desk. Tumingin siya kay Luna—directly sa mga mata niya. "Let me explain, iha. Hart Industries is in trouble. Big trouble."

Kumunot ang noo ni Luna. "What kind of trouble?"

"We're being targeted by Sullivan Corporation," sagot ni Don Felix. Kinuha niya ang folder at naglabas ng mga papel. May documents, may contracts, may financial reports. "Si Don Ricardo Sullivan—the father of Jace—ay may plano na kunin ang company natin. Merger daw ang tawag nila, pero the truth is, gusto nilang kunin lahat. Acquisition ‘yon talaga ang totoo. They want to take over everything we built for the past fifty years."

Napatigil si Luna. Ang utak niya ay prinoseso lahat nang sinabi ng lolo niya. "But... but we're one of the biggest companies in the Philippines. We have hotels, resorts, real estate. How can they just—"

"Money, Luna. Power. Connections." Putol ni Don Felix. Ang boses niya ay medyo bumaba, parang pagod. "Si Don Ricardo ay kilalang businessman. Marami siyang kapit sa government, sa banks, sa lahat nang sulok ng bansa. He's been planning this takeover for years. At ngayon, he finally made his move. May loophole siya na na-discover sa ating contracts. May leverage siya na pwede niyang gamitin to destroy us financially."

Tumahimik si Luna. Hinihintay niya yung kasunod na sasabihin ni Don Felix. Pero ang dibdib niya ay para bang may mabigat na nakapatong.

"I negotiated with him," tuloy ni Don Felix. Kinuha niya ang isa sa mga documents at ipinakita kay Luna. May signatures na, may official seals. "To save our company. To save the thousands of employees who depend on Hart Industries for their livelihood. To save everything that I built from scratch when I was just a poor boy selling newspapers on the street."

"What kind of negotiation, Lolo?" tanong ni Luna. Pero alam na niya. Deep inside, alam na niya kung ano ang sagot.

"A marriage alliance," sagot ni Don Felix. Diretso ang tingin niya kay Luna. "You marry his son, Jace. Our families unite. Our companies merge—pero equally. Fifty-fifty. No takeover. No acquisition. Partnership. Magiging isa ang Hart at Sullivan. At ikaw at si Jace, kayo ang magiging bridge ng dalawang family."

"So ako yung magiging kabayaran?" tanong ni Luna. Ang boses niya ay nanginginig dahil sa galit, hindi dahil sa lolo niya kung hindi dahil sa sakim na si Don Ricardo. May luha na naman sa mga mata niya pero pinilit niyang hindi patuluyin. "I'm just... I'm just a business transaction? Like a piece of property na pwedeng i-trade?"

"Hindi ka kabayaran, Luna." Wika ni Don Felix na mababakas ang lambot sa mukha nito. Tumayo siya at lumapit kay Luna. Umupo siya sa gilid ng desk, facing her. "You're the bridge. The connection. The hope. Without this marriage, mawawala lahat. Ang company. Ang legacy. Ang trabaho ng sampung libong empleyado. Ang futures ng kanilang mga pamilya. Lahat."

Tumulo ang luha ni Luna. Pero ngayon, hindi dahil nasasaktan siya sa sermon ni Lolo. Ngayon, dahil nare-realize niya kung gaano kabigat ang sitwasyon. Ang bigat ng responsibilidad na biglang inilagay sa balikat niya.

"Lolo, please," pakiusap ni Luna. Humihingi siya ng awa sa boses niya. "Please, may ibang paraan ba? I can't marry someone I don't love. Someone I don't even know. Hindi ko kaya. Please."

Tumayo si Don Felix. Lumapit siya kay Luna at hinawakan ang mga kamay niya. Ang mga kamay ni Lolo ay malamig. Mababakas mo dito ang katandaan. May mga veins na kita. May age spots. But still strong.

"Luna, I know this is hard," sabi niya. Maalumanay na ang boses niya ngayon. Yung boses na ginagamit niya nung bata pa si Luna, kapag umiiyak siya dahil umalis yung parents niya. "I know na hindi ito yung buhay na gusto mo. I know na ang buhay na nakasanayan mo ay mag-travel, mag-enjoy, mabuhay without responsibilities. Pero iha, sometimes, we have to sacrifice for the people we love. For the family. For the legacy na iiwan natin sa next generation."

"But Lolo—"

"However," putol niya. Bumalik siya sa likod ng desk, pero hindi na siya umupo. Nakatayo lang siya doon, ang mga kamay ay nakapatong sa backrest ng chair. "I'm not a monster, iha. I know na unfair ang situation na ito. So I'm giving you something. A choice."

Nag-angat si Luna ng tingin. Pinunasan niya ang luha sa pisngi niya. "A choice?"

"Yes." Tumango si Don Felix tanda nang pagsang-ayon nito. "You have one year before the wedding. One year to get to know Jace Sullivan. One year to see kung sino talaga siya. At kung after one year, ayaw mo pa rin talaga—kung talagang hindi mo siya makikitang magiging asawa mo—then I'll find another way. I'll figure something out. Kahit ano. I promise you, Luna."

One year.

One year to change her life. One year to decide her future. One year to meet a complete stranger and somehow make it work.

"But Lolo, paano ko siya makikilala kung arranged marriage nga ito?" tanong ni Luna. Kumalma na siya ng kaunti, pero nandoon pa rin ang takot. "I'm sure ayaw niya rin nito. I'm sure napipilitan lang din siya because of his father. How can we even get to know each other kung both of us are forced into this?"

Ngumiti si Don Felix. Matipid na ngiti lang. Yung tipong may plano siya. Yung ngiti na kilala ni Luna mula pagkabata—yung ngiti na ibig sabihin ay may something si Lolo na naka-plano na. "That's where it gets interesting, iha. Hindi ka makikilala ni Jace as Luna Hart, heiress ng Hart Industries."

"Ano po ibig sabihin ninyo?"

"You're going to meet him as someone else," sabi ni Don Felix. Kinuha niya ang folder ulit at binuklat. May job posting na naka-print. "Sullivan Corporation is hiring an executive secretary for their CEO. I want you to apply for this position. Get the job. Work for Jace Sullivan. See how he really is—not during formal dates, not during family dinners, but sa actual work niya. See kung paano siya mag-treat ng employees. See kung anong klaseng tao siya when he thinks no one important is watching."

Kinuha ni Luna ang job posting. Binasa niya.

EXECUTIVE SECRETARY TO THE CEO

Sullivan Corporation

Requirements: Bachelor's degree in Business Administration or related field, minimum 2 years experience in executive support, excellent communication skills in English and Filipino, proficiency in MS Office, ability to work under pressure…

"Lolo, I can't do this," sabi ni Luna agad. May kaba sa boses niya. "I don't have experience! I've never worked a real job in my life! Ang alam ko lang is party and shopping! They won't hire me!"

"That's why we'll create a background for you," sagot ni Don Felix. Umupo na siya sa swivel chair. "We'll give you a new identity. New name. New story. New life."

"New... identity?" Ulit ni Luna.

"Maria Celeste Cruz," sabi ni Don Felix. May kinuha siyang papel sa drawer at inabot kay Luna. May naka-type na doon—whole identity. "Simple girl from Batangas. Graduate ng Business Management from Batangas State University. May two years experience as secretary sa isang small trading company sa Makati na nag-close down na last year due to bankruptcy. Currently looking for work to support your sick mother sa province. Perfect candidate."

Binasa ni Luna ang papel. Lahat nang nandoon. Birth date. Address. Educational background. Work history. Family background. Parang buong buhay ng ibang tao.

"But Lolo, I don't know how to be a secretary!" protesta ni Luna. Inilapag niya ang papel sa desk. "I don't even know how to use Excel properly! Yung PowerPoint, basic lang alam ko! Paano ako mag-wo-work for a CEO kung wala akong alam?"

"Then you'll learn." Matigas na wika ulit ni Don Felix. "You have one week to prepare. Starting tomorrow, you'll undergo training. May tutor akong kukunin para sa'yo—si Atty. Ramon Suarez, your former professor sa college. He'll teach you everything you need to know. Secretarial work. Office systems. Business correspondence. Everything."

Napahilamos si Luna ng mukha. This is crazy. This is absolutely insane. Parang nasa movie lang siya. Parang hindi totoo.

"At isa pa," tuloy ni Don Felix. Tumayo siya at lumapit sa bintana. Tumingin siya sa labas, sa malawak na garden. "If you're going to do this properly, you need to fully commit. That means no more Luna Hart lifestyle. No credit cards. No designer clothes. No penthouse. No Range Rover. You'll live like Celeste Cruz would live. Simple. Ordinary. Normal."

"Lolo, you can't be serious—" Tumayo si Luna ulit.

"I'm very serious, Luna." Humarap si Don Felix sa kanya. "This is your chance to prove yourself. Not just to me. Not just to the board of directors. But to yourself. To show that you're more than just a pretty face and a famous surname. To show that you can survive on your own. That you can work hard. That you're worthy of inheriting Hart Industries someday."

Tumahimik si Luna. Ang isip niya ay puno ng thoughts. Full of mess. Full of confusion. Full of fear.

Pero may parte rin ng utak niya na nag-w-work. Yung parte na nag-graduate ng c*m laude sa Business Management. Yung parte na matalino pero palaging naka-hide sa party girl persona.

At sinasabi ng parte na yun: Maybe this is your chance. Your chance to be someone real. Someone with purpose.

"You have until tonight to decide," sabi ni Don Felix. Bumalik siya sa desk at umupo. "If you agree, we start training tomorrow morning, seven AM sharp. If you refuse..." He paused. Tumingin siya kay Luna. "Then we proceed with the traditional arranged marriage setup. Formal introduction next week. Awkward family dinners. Forced dates. Fake smiles. At sa June next year, you walk down the aisle to marry a complete stranger na hindi mo kilala at all."

Tumayo si Luna. Ang tuhod niya ay medyo nanginginig. "Can I... can I think about it muna po, Lolo? This is too much. Too sudden. I need time to process."

"Of course, iha." Tumango si Don Felix. Nanlambot ang mukha niya. "But Luna, remember—whether you like it or not, the marriage is happening. Signed na ang contract. Agreed na ang both families. The question is not if you'll marry Jace Sullivan. The question is: do you want to know who you're marrying first? Or do you want to gamble with your entire future?"

Tumango si Luna. Hindi na siya nagsalita. Ang lalamunan niya ay para bang may bara. Lumabas na lang siya ng study room.

Naglakad siya sa hallway. Slow. Ang paa niya ay parang mabigat. Each step felt like she was walking underwater. Parang ang mundo ay nag-slow motion.

She’s engaged.

Kay Jace Sullivan.

Isang taong hindi niya kilala.

Lumabas siya ng mansion. Mainit ang araw sa labas pero hindi niya naramdaman. Namanhid siya sa mga sinabi ng lolo niya. Parang wala siyang nararamdaman except fear and confusion.

Pumasok siya sa Range Rover. Umupo. Pero hindi binuksan ang makina nito. Nanatili lang siyang naka-upo doon. Nakatulala sa windshield. Blankly.

Ilang minuto siyang nakaupo lang doon bago niya kinuha ang phone niya. Binuksan niya ang i********:. Automatic lang. Walang iniisip.

Ang feed niya ay puno ng pictures mula kagabi. Si Cassandra nag-post ng group picture—lahat sila naka-smile, naka-champagne glass. Caption: "Best night with the best people! 🥂✨"

May nabasa siyang comments na.

"Wow!"

"Sana all!"

"Living the dream!"

Living the dream.

Nag-scroll si Luna pababa. Nakita niya ang post ng isang friend niya—si Tricia. May picture siya with her boyfriend. Simpleng picture lang. Sa coffee shop. Naka-casual clothes. Walang make-up. But she looked genuinely happy.

Caption: "Sunday brunch with my favorite person ❤️ Four years and counting. So grateful for you."

Four years. Four years ng real relationship. Four years ng real love.

At si Luna? Wala. Zero. No real relationship in her entire life. Lahat ng naging boyfriend niya, three months max. Lahat, gusto lang ng pera o ng exposure. Walang real connection.

Nag-scroll pa siya. Nakita niya ang post ni Cassandra. "Promoted to Senior Account Manager! Hard work really pays off! 🎉💼"

She earned that. She worked for it.

At si Luna? Ano bang na-earn niya? Ano bang ginawa niyang deserve niyang ipagmalaki?

Wala.

Lahat ng meron siya—binigay lang. Hindi niya pinaghirapan. Hindi niya deserve.

Tumingin siya sa rearview mirror. Nakita niya ang reflection niya. Yung mukha niya na carefully made-up. Yung buhok niyang perfectly styled. Yung pearl earrings na worth fifty thousand pesos.

Sino ba talaga siya?

Siya ba ay Luna Hart, the spoiled heiress?

O may iba pa bang Luna sa loob na hidden sa lahat ng luxury at privilege?

Kinuha niya ulit ang picture ni Jace Sullivan na dinala niya from the study room ng kaniyang lolo. Tiningnan niya ang mukha ng lalaki.

Gwapo siya. Undeniably handsome. Yung klaseng gwapo na sanay na siguro sa attention. Pero may something sa mga mata niya. Something cold. Something distant. Parang may wall na mataas na hindi mo kayang abutin.

Is this the man she's supposed to spend the rest of her life with?

Bigla siyang naalala sa sinabi ni Lolo.

"You have one year to get to know the real him."

The real him.

Hindi yung version na ipapakita niya during formal dates. Hindi yung fake gentleman na mag-iimpress sa pamilya. But the real person behind the expensive suit and cold demeanor.

At bigla ring nag-sink in kay Luna yung another part ng sinabi ni Don Felix.

"This is your chance to prove yourself."

Prove herself.

Twenty-six years siyang nabuhay ng walang purpose. Walang direction. Walang real achievements except a college degree na hindi naman niya ginagamit.

Maybe... maybe this is really her chance.

Her chance to do something real. Something meaningful. Something hard.

Her chance to find out kung sino talaga si Luna Hart underneath all the designer clothes and expensive champagne.

Makalipas ang ilang minutong pag-iisip napagpasyahan na niyang paandarin ang makina nang sasakyan niya. Nag-drive na siya pauwi sa condo.

Habang nagmamaneho, nag-isip-isip parin siya.

Okay. Let's think about this logically.

Option one: Refuse the undercover plan. Proceed with traditional arranged marriage. Meet Jace Sullivan formally. Awkward dates. Forced conversations. Then marry him after one year kahit hindi niya kilala ang real him.

Option two: Accept the challenge. Become Celeste Cruz. Work as his secretary. See the real him. At least may fighting chance na makilala niya before the wedding.

Pero option two means giving up everything. Penthouse. Credit cards. Luxury. Privacy. Comfort.

Option two means hard work. Real work. Yung tipong gising ng maaga. Commute. Office politics. Stress.

Option two means living a lie. Pretending to be someone else. Risking everything.

But option two also means... control.

At least may control siya. At least may way siya to know who the real Jace Sullivan. At least hindi siya completely helpless sa situation.

Pagdating niya sa condo, nag-park siya. Sumakay ng elevator at pumasok na sa unit niya.

Ang condo ay malinis na. Si Manang Rosa ay naglinis na ng kalat from last night's party. Pero may mga traces pa rin. Yung wine stain sa carpet na hindi fully na-remove. Yung basag na frame ng painting na naka-stack sa corner, waiting to be thrown away.

Remnants of her useless life.

Pumasok siya sa silid niya. Binuksan niya ang walk-in closet. Tiningnan niya lahat ng damit niya.

Hundreds of them. Thousands of pieces. Brands na most people can only dream of owning.

Lahat nito, ano ba ang value? What do they represent? Empty achievements? Wasted money? Shallow priorities?

Lumapit siya sa vanity table. Naupo. Tumingin sa salamin.

Nakita niya ang reflection niya. Pero ngayon, parang may iba siyang nakikita.

Nakita niya ang possibility.

Possibility na maybe, just maybe, there's more to her than what people see.

Kinuha niya ang phone niya. Huminga muna siya nang malalim upang pakalmahin ang sarili.

Then she dialed Don Felix number.

Three rings bago ito sumagot.

"Hello, Luna?" Boses ni Don Felix sa kabilang linya.

Huminga si Luna ng malalim. Pikit ang mata niya.

Then she opened her eyes. Tumingin siya sa sarili niya sa salamin.

At sinabi niya ang salitang magpapabago ng buong buhay niya.

"Lolo," sabi niya. Steady ang boses niya ngayon. Sure. Determined. "I'll do it. I'll become Celeste Cruz."