The Rising Sun

Chapter 9

Abala ang magkaibigang Charmaine at Che Che para sa paghahanda sa school program nila. Ngayon ay araw na ipinagdiriwang ang Japanese and Filipino Friendship Day.

Sa taong ito ay sa university nila ito gagawin. Inaasahan nila na marami ang dadalo na mga kapwa nila Pilipino at pati narin mga kapamilya nilang Japanese national.

Excited si Charmaine dahil ito ang unang pagkakataon niya na makadalo sa ganitong pagtitipon. Pero sa kabilang banda, ay kinakabahan siya. Sila kasing dalawa ni Che Che ang incharge sa program comittee.

Ayaw niyang pumalpak. Ayaw niyang magkamali.

Nagsisimula ng magsidatingan ang mga kababayan niya kasama ng mga pamilya nila. Masaya si Carmaine. Kahit papano nakakalimutan niya na wala siya sa Pilipinas sa tuwing nakikita niya ang mga kapwa niya Pilipino.

Nawawala saglit ang pangungulila niya sa bansang kinalakihan niya. Nasa kalagitnaan siya ng pag aayos ng program nang may ibalita si Che Che sa kanya.

"Bestie, alam mo ba kung sino ang bisita na dadating ngayon?"

"Sino? At bakit parang excited na excited ka?"

"Dadating si Takeshi Onizuka Soryo...", pabulong sa kanya ng kaibigan.

"Ha? Dadating siya? Bakit 'di ko alam 'yan?", tanong ni Charmaine habang tinitingnan ang guest list

"Siyempre hindi 'yan magsasabi kung pupunta ba siya o hindi. Hindi mo ba napapansin...ayan oh. Nakikita mo ba 'yang mga lalake na naka itim na suit? 'Di ba mga tauhan niya 'yan?", sabay turo sa kinaroroonan ng tinutukoy niya.

"Oo nga noh. Mga tauhan niya nga 'yan. Kung ganun pala, kailangan natin na ipa reserve 'yung upuan sa bandang harap ng stage?"

"Ganun na nga bestie. Sige, ayusin ko lang ha."

"Sige, bes. Ikaw na bahala. Pakisabihan na din 'yung band na mag handa na sila. Okay?"

"Okay. Sige."

Naisip tuloy ni Charmaine kung bakit wala man lang binanggit si Takeshi sa kanya kahapon na dadalo siya sa pagtitipon nila. Kung sabagay, bakit ba naman siya sasabihan nito? Masyado naman yata siyang feeling close kapag ganun.

Pero ewan ba niya. Sa tuwing nagkikita silang dalawa ay nakakaramdam siya ng excitement at kaba.

"Charmaine, umayos ka. Wag maharot. Andito ka para sa program.", nasabi niya nalang sa sarili.

Meanwhile, Takeshi and Ryu arrived at Chiba University. The Dean of Students welcomed and ushered them to their assigned seat. But before that, they paid respect to the people around by bowing their heads to them.

He is now sitting quietly on his chair when he saw her. It's Charmaine, standing a few meters away from him.He flashes a smile towards her. Charmaine responded the same. Ryu noticed this and starts teasing him.

"Oh, now I know the reason why we're here. It's because of Charmaine, right?"

"You're crazy, Ryu. We are attending this event because I want the people to be comfortable with us. I don't want them living in fear.", he explains.

"Oh. I see. But why are you smiling, huh?"

"Is it prohibited for gokodu families to smile? I don't think so..."

"You're just in love with her...", pointing to Charmaine.

"Hey, stop it. Someone might hear us. "

Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula na ang programa. Naka puwesto sina Charmaine at Che Che sa likod ng audience. Kasalukuyang nagsasalita ang emcee. Tinawag nito ang Dean of Students ng University para sa Opening Remarks.

Pagkatapos ay sinundan ito ng pagsayaw ng isangTraditional Japanese Dance ng mga kapwa niya Pilipino.

Natapos ang sayaw at tinawag naman si Takeshi para magsalita. Umakyat ito sa stage. Hindi maiwasan ni Charmaine na humanga dito. Sa bawat salita na sinasabi niya ay talaga namang tagos sa puso.

Lahat ng atensiyon ay nasa kanya. Lahat nakikinig. Aakma na sanang bababa si Takeshi sa stage nang may magsalita na isang bata sa audience.

"Sir, can you sing for us?", tanong ng bata na nasa edad na walong taong gulang.

Takeshi was a bit shocked. He is not expecting this request from a little child. He wanted to deny it. But for the sake of the people that are now trusting him again, he must give in.

He asked the band to play for him a Japanese Rock Song. Maybe, it's a time to loosen up a bit.

"Bestie, mukhang kakanta nga talaga siya.", sabi ni Che Che sa kanya.

"Mukha nga."

"Excited ka noh? Aminin!"

"Hindi noh! Baka, ikaw..."

Takeshi holds the microphone. He bowed his head as a sign of respect.

"This song is for all of you...", he said while looking at Charmaine's direction.

She responded with a smile.

He gave the band a nod as their signal. Then, he started singing...

いつだって ***で

i-tsu-da-at-te bu-ki-yo-o-de

*なんて *じない

a-i-na-nn-te shin-ji-na-i

**に *く*を

e-i-e-nn-ni tsu-zu-ku-a-i-wo

*うほど*ざかる

ne-ga-u-ho-do to-o-za-ka-ru

***と*せない*めてたけど

"Infairness, magaling naman pala kumanta.", sabi ni Che Che sa kanya.

"Pwede na rin..."

ni-do-to-a-i-se-na-i ki-me-te-ta-ke-do

キミと**えて

ki-mi-to-de-a-e-te

すべてが*わった

su-be-te-ga-ka-wat-ta

**キミさえいれば

ki-mi-sa-e-i-re-ba

どこだって*けるよ

do-ko-dat-te-yu-ke-ru-yo

**にそう*える

su-na-o-ni-so-o-mo-e-ru

"At talagang sa'yo lang siya nakatingin huh? Wow, ang haba ng hair mo bes."

"Tumahimik ka nga. Sabunutan kita diyan eh."

*しくてありがとうって

u-re-shi-ku-te a-ri-ga-to-ot-te

*えたくて*すぐ

Tsu-ta-e-taku-te i-ma-su-gu

*に*き *に*い

to-mo-ni-na-ki to-mo-ni-wa-ra-i

その**くれたね

so-no-yu-u-ki-ku-re-ta-ne

[ซ้ำ * **]

"Magaling ka pala kumanta ha. Tapos aayaw ayaw ka kahapon. Pabebe ka din eh. Dinaig mo pa si Yaya Dub."

*きしめて そばにいて

da-ki-shi-me-te so-ba-ni-i-te

*を*ねよ

te-wo-ka-sa-ne-yo

キミとなら*くない

Ki-mi-to-na-ra ko-wa-ku-na-i

*じてるから

Shi-nn-ji-te-ru-ka-ra

[ซ้ำ **]

"Pero, hindi na masama ah. Pwede na rin.", sabi niya kay Che Che.

"Wow ha! Kaw pa ang choosy. It's not every day that you will hear him sing in public. Kaya...enjoy mo 'yan.", natatawang sabi sa kanya ng kaibigan.

"Loka ka talaga Che..."

キミさえいれば

ki-mi-sa-e-i-re-ba

キミさえいれば

ki-mi-sa-e-i-re-ba

**も**れる

a-shi-ta-mo-ga-mm-ba-re-ru

Natapos ang pagkanta ni Takeshi. Pinalakpakan siya ng mga dumalo sa event. Hindi sila makapaniwala na ang isang yakuza leader na gaya niya ay may soft side din naman pala.

Hindi pala siya 'yung tipo na nakakatakot lapitan.

Nagkaroon ng magandang impression sa kanya ang mga tao. Lahat nakangiti. Magaan ang pakiramdam na nakikipag kamay sa kanya. Unti unting nawawala ang takot sa puso ng mga ito. Napalitan ito ng pag asa at pagtitiwala.

"I knew it. You can sing.", sabi ni Charmaine kay Takeshi.

"Oh. I just want the kids to be happy."

"You sing very well. What's the title of that song?"

"Cross Love..."

"It's so nice hearing it."

"I can teach you how to sing that song. I have a copy of the English version at home."

She nods at him. Their moment was interrupted when Ryu came. He was a bit agitated.

"Takeshi, we have to go. Our spies confirmed that Keniji Sato will deliver the illegal drugs tomorrow. We must have an emergency meeting now.", Ryu whispered at him.

"Charmaine, I have to go. I'm glad seeing you again."

"Is everything alright, Takeshi?", she asked.

Ryu and Takeshi looked at each other.

"Yes. Everything's alright. I'm leaving now. Bye."

Nakaalis na sina Takeshi at Ryu. Nagtataka tuloy si Charmaine kung bakit biglang naging seryoso ang dalawang mag pinsan. Bakit parang aligaga sila. May problema kaya? Sana naman wala.

"Ano kayang meron?" naitanong nalang ni Charmaine sa sarili.