Chapter 46
Samantha’s Pov
Nakatayo ako sa harap ni Lorenzo, ramdam ko ang malakas na pagtibok ng puso ko sa dibdib. Nakalatag sa mesa ang mga papel ng annulment puting mga papel pero ang bigat ay parang batong nakapatong sa dibdib ko.
Humigop ako ng hangin, pilit pinapanindigan ang tapang ko.
Pero nang magsalita siya.
Uminit ang ulo ko.
“Hindi pa ako pipirma, Samantha.”
Sabi niya habang pinipisil ang tulay ng ilong niya, para bang siya pa ang pagod.
“Bigyan mo pa ako ng panahon.”
Parang may sumabog sa loob ng utak ko.
“Panahon?” Muntik na akong matawa sa inis.
“Hanggang kailan, Lorenzo? Hanggang kailan mo ako paghihintayin? Hanggang kailan ka magpapaligoy-ligoy?”
Hindi ko alam kung paano, pero bigla na lang napahampas ako sa mesa.
Malakas.
Nakayanig ng buong opisina niya.
Na
