NBM4
968 Words
Nang imulat ko yung mata ko, kulay puti na agad ang sumalubong sa akin. I knew it, mamamatay na talaga ako kanina. Eh, nakakalungkot lang isipin na hindi man lang ako nakapagpaalam sa mama at kuya ko. Unti-unti ng namumuo ang luha sa mata ko nang may biglang nagsalita.
"Wag kang maarte, nasa ospital ka lang, di ka patay." wait si kuya yun ah
"Kuya? Di pa ako patay?" sabi ko habang pinupunasa yung luha sa mata ko
"Oo, nasobrahan ka lang s apagod at naubusan ng hangin kanina" sabi niya habang nagbabalat ng mansanas.
"Si mama?" sabi ko
"Kanina pang iyak nang iyak, HOY Craig sinasabi ko sayo diba, na magiingat ka lagi, kilala mo si mama. Alam mong mahal na mahal tayo niyan, at malaman lang nun na nasaktan tayo o napahamak tayo halos mabaliw nay un sa pagaalala. Kaya please magingat ka naman, tayo na lang ang mayroon siya." Sabi ni kuya habang seryosong nakatingin sa akin.
Tama si kuya, mahal na mahal kami ni mama. Yun na rin siguro ang dahilan kung bakit close na close kami sa isat-isa, kasi she never fails to show how much she love us. Maya-maya pa, pumasok na rin ng room si mama, halatang katatapos lang sa pagiyak.
"Anak, ok ka na ba?" sabi niya habang naglalakad papunta sa kama ko
"Ma, sorry po. " Sabi ko nang hindi napipigilan tumulo ang mga luha.Pagdating talaga kay mama nagiging emotional ako.
"Ikaw kasi, bat ka masyadong nagpapakapagod, sabi ng mga doctor may naghatid na lang sayo dito ng walang malay. Buti na lang nakita ng mga doctor yung id mo, at agad kaming nacontact "sabi niya habang hinahaplos ang buhok ko.
Nasaan na nga pala si mokong, siya may kasalanan nito e. Papatayin pa ata ako ni mokong e. hapon din nang araw na iyun ay pinayagan kami ng doctor na maidischarge na ospital, dahil minor lang naman daw ang nanagyari.
Kinabukasan pinaygan na din ako ni mama na pumasok sa school, dahil 2nd day of classes pa lamang. This time medyo seryoso na ako, ayoko na ulit makitang nagaaalala si mama, I should always consider her feelings. Nagging maayos naman ang apat pang natitirang araw ng week nay un, hindi na ako ginugulo ni mokong, pero napansin ko din ang lagi niyang pagtingin sa akin. Ipinag-sasawalang bahala ko na lang, dahil wala na ako s amood makipaggaguhan sa kanya. In all fairness kay mokong nakagain na din siya ng friends sa classroom naming, samantalang ako nanatiling kasa-kasama ni Jaira at Bob , si Bob naman ay madalas naming kasama dahil kapitbahay ito ni Jaira at trip na trip nila ang nagbabasagan ng jokes.
"oy Craig bat ba ang tahimik mo?" sabi ni Bob. Habang nagkukwentuhan kami dahil wala pa ang pang-apat naming teacher.
"oo nga, akala mo naman bagay sayo? Ano mahinhin ka kunwari?" sabat naman ni Jaira.
" Pag tahimik, mahinhin agad? E kung ihampas ko sayo tong libro ko, para hindi na mahinhin?" sabi k okay Jaira
"Bob kasi e, pinapakialaman pa pagiging tahimik ng kaibigan natin. Bagay kaya sa kanya yun" sabi niya sabay ngiti sa akin.
"bahala nga kayo diyan, CR lang ako ha" sabi ko sa kanila
"ay CR ka ?, di ka pala tao Craig" sabi ni Jaira
"GALING! Ewan ko sayo" sabi ko sabay tayo.
Katatapos ko lang magcr at naghuhugas na ako ng kamay nang may biglang pumasok sa CR. Hala si mokong, pero di ko alam bat parang namimiss ko siya(hala close kayo?) , pero kinakabahan pa rin ako. Panay pa ang titig sa akin. Binilisan ko na lang ang paguhugas ko ng kamay, para makaiwas agad ako sa kanya.
"ah.. Craig? " sabi ni mokong
"yes?" sabi ko, habang walang emosyonng ipinapakita
"about sa nangyari..." pagsisimula ni mokong ,pero agad ko rin siyang ininterrupt
" No, okay lang yun, part of it was also my fault. I forgot na may hika pala ako." Sabi ko sabay labas ng CR, ang awkward pero gwapo niya pa rin ng very very light.
Days passed, at nagging okay naman ang lahat. Hindi pa rin kami nagpapansinan ni mokong, nagkakailangan pa rin kami. Hindi na naman ako galit sa kanya, nahihiya na lang ako. Hindi ko naman ugali ang agtanim ng sama ng loob, lalo na at di ko pa naman siya lubusang nakikilala.
"Craig, can we be friends?" sabi ng isang boses, pamilyar pero di ko maalala
Paglingon ko , si Justine pala, pero ibang-iba ang aura niya ngayon mas light.
"ah, oo naman" sabat ni Jaira. Pero agad din naman siyang binatukan ni Bob.
"si Craig ka? " sabi agad ni Bob
"ahh, oo naman. Why not Justine?" sabi ko , sabay bitaw ng isang matipi na ngiti. Nakakapanibago kasi , after two months ngayon lang kami nagkaroon ng maayos na paguusap.
"so can I join you here?" sabi ni Justine sabay ngiti
"oo naman pare, Jaira labas ka muna uupos si Justine. Hahaha joke" hagalpak ni Bob.
"Im glad that you accepted my offer to be your friend" sabi ni Justine sabay tingin sa akin.
"Naku ,wala yun. Sino ba naman ako para mangreject ng tao" sabi ko. Wait naiilang ako ha
" tama nga yung sabi nila, Craig na mabait ka . Mabuti na lang nagkaroon ako ng lakas ng loob na kaibiganin ka na." sabi ni Justine.
"Haha, naku wag ka mahiya sa akin" sabi ko na lang
"Craig, about what happened before, im really sorry. Im just really crazy. Sorry din , dahil sa akin muntik ka pang mapahamak." Sabi niya habang nalulungkot Kitang kita ko din yung sincerity sa mga mata niya.
"Kalimutan na natin yun" ang nasabi ko na lang sabay ngiti.
"Can we have a better start as friends Craig?" sabi ni Justine
"Oo naman" sabi ko na lang. matipid talaga ako magsalita.
- Writer
