“Kailangan mo bang patayin?”
Pangalawa si Nurse Leila sa isa sa mga pinatay niya nang walang kalaban-laban. Hindi porket nakagawa nang di maganda ang isang tao ay may karapatan na siyang patayin ito.
“Dahil pinagtangkaan niya ng masama ang importanteng babae sa buhay ko.” Malamig at deretsong sagot 1 sa akin. Pwede naman niyang ipakulong.
Importanteng babae sa buhay niya? Ako ba ang tinutukoy niya? Hays!
“Ikukuha kita ng panibagong nurse na mag-aalaga sayo habang nasa trabaho ako.” Dagdag niya pa at sabay na tumalikod.
Naiwan akong nakatayo sa may sala habang pinagkakagat ko ang aking kuko. “Nurse na naman? Hindi naman ako baldado para maghire pa siya ng nurse para sa akin.”Mahinang bulong ko sa aking sarili habang nakatanaw sa kaniya patungo sa kusina.
“Miss Alice!” tawag nito sa akin.
“Po?”
“Come here! I'm going to eat you... I mean we eat together!”
Kinabahan ako sa kaniyang sagot. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa kusina kung saan man siya naroon.
Nadatnan ko siyang nagpupunas ng bibig niya gamit ang tissue. Magsasalita pa sana ako nang bigla nalang niya akong hatakin papalapit ss kaniya. Napasubsob ako sa kaniyang dibdib.
Rinig na rinig ko ang malakas na kabog ng kanyang puso. Nag-angat ako ng tingin at agad na napatitig sa mapupulang labi niya. Sunod-sunod ang paglunok niya ng laway.
Ang mga kasambahay niya ay abala sa kanya-kanya nilang gawain sa mansyon kaya't walang ni isang tao rito maliban sa aming dalawa. “Basain mo nga gamit ang laway mo, hija baby! Nanunuyo na kasi.”
Bago ko maibuka ang aking bibig ay siniil na niya ng halik ang labi ko. At bumaba ang halik niya sa aking leeg na halos ikinatirik ng aking mga mata. Binuhat niya ako, pinaupo sa lamesa habang patuloy na nilalantakan ang aking labi. Sunod-sunod ang aking pag-ung0l ko nang dakmain niya ang aking sus0 at walang humpay niya itong hinihimas.
Nakarinig ako ng yabag ng mga paa. “M-may parating!” nauutal kong turan ngunit tila ay hindi niya ako narinig. Patuloy lang siya sa ginagawa niya.
“Ugh! T-teka lang, may t-tao!” pigil ko sa kaniya at walang tigil niyang nilalantakan ang aking dibdib.
“Diyos ko!” sabay kaming napalingon sa gawi nong nagsalita—si Manang Inday ang taga luto niya rito sa mansyon, bakas sa mga mata nito ang gulat nang makita kaming dalawa ni Tandang Sergio sa ganong ayos.
Mabilis na napabitaw kami sa isa't-isa ni Tanda. “Sorry po, Sir hindi ko ho sinasadya!” nauutal na turan ni Manang Inday at tumalikod ito sa amin.
Nakakahiya talaga! Sa laki ng mansyon ay dito pa talaga naisipan ng matanda ang kainin ako. Bigla akong binuhat nito na labis kong ikinagulat.
“Don natin ipagpapatuloy sa kwarto ko ang ating ginagawa.” Sabay na binuksan nito ang elevator. Di manlang niya ako ibinaba.
Sa edad niyang sitenta y singko anyos ay nagawa niya pa akong buhatin. Talagang ang lakas niya. “Ibaba moko.” ngunit umiling siya.
-----
Ilang sandali ay nasa loob na kami ng kwarto niya. Marahan niya akong pinahiga sa kama niya. At ipinagpatuloy niya ang naudlot naming pagniniig kanina sa kusina. Sa mga sandaling ito ay mas domoble ang kalibugan na nanalaytay sa kaugatan niya..
“T-teka lang, wag mo namang punitin ang panty ko!” pigil ko sa kaniya nang bigla nalang niyang wasakin ang suot kong panty.
“Ibibili kita ng maraming panty, hija darling baby.” Sabay nitong nilimas ang aking pagbabae nang walang pasabi. Muli na namang tumirik ang mga mata ko sa ginawa niya.
Siya na mismo ang gumalaw sa ibabaw ko. Nakahiga lamang ako hanggang sa tuluyan siyang nanghina. Saglit siyang napatigil at humawak sa kaniyang balakang.
“Dahan-dahan lang kasi wag agresibo baka di ka maabutan ng umaga niyan. Sige ka, di mo na ako matitikman pang muli.” May diing wika ko.
At medyo lumaylay narin ang p*********i niya, tila sumuko na ito sa pagiging agresibo niya sa ibabaw ko. “Pahinga muna ako sandali,napagod ako doon ah.”
Nagpipigil ako sa pagtawa. Humiga siya sa tabi ko at hinahabol ang kaniyang paghinga. Pag ito talaga inatake sa puso. Ewan ko nalang! Ang libog-libog kasi.
Di ko inakala na susuko ang ipinagyayabang niyang pagkalalak1. Kung sabagay, sitenta y singko anyos na kasi siya. “O kaya paba?”
“Kakayanin.”
Natatawa kong ipinikit ang mga mata ko. Pagmulat ko ay nakahilik na si Tanda at di na tumigas ang alaga niya. Sumuko na talaga sa kalibugan ng tagapangalaga niya.
Napapailing nalang talaga ako at sabay na bumangon. Kinumutan ko siya, baka kasi kabagin ang t1ti niya.
Lumabas ako ng kwarto niya. Habang naglalakad ako patungo sa elevator ay nakasalubong ko si Manang Inday. Agad itong nag-iwas ng tingin sa akin.
“Manang, wag niyo pong gisingin si Sir Sergio niyo kasi lupaypay sa pagiging agresibo niya.”
Saglit na tumigil si Manang at rinig ko ang pagtawa niya. “Pinagod niyo po kasi, Ma'am.” napapailing na sagot nito sa sinabi ko.
----
Pagsapit ng gabi, nakapajama ako nang lumabas sa kwarto ko. Ichecheck ko si Tanda sa kwarto niya na nasa third floor ngunit pagdating ko ron ay naiwang nakabukas ang pinto ng kwarto niya. Di manlang naglock, bahagya akong sumilip sa loob ngunit napakunot ang noo ko dahil wala siya sa loob.
Nasa banyo kaya?
“Darling baby!” tawag ko ngunit walang sumagot.
Paghawi ko ng kurtina ng banyo ay bumungad sa akin si Tanda, wala itong malay na nakasandal. Natataranta kong sinuri ang pulso nito—buhay pa siya.
Ginising ko ito ngunit ayaw nitong magising. “Sir S-sergio!” kinakaban na ako sa mga sandaling ito. Dali-dali kong tinakpan ng bath robe ang kaniyang hubad na katawan.
“Diyan kalang hihingi ako ng tulong para madala ka sa hospital!”
Kumaripas na ako ng takbo palabas. Sumisigaw ako ng tulong, isa-isang pumasok amg mga bodyguard niya at agad na nagtungo sa third floor.
Agad nilang isinugod ang matanda sa hospital.
“A-anong nangyari kay Sir Sergio?" lumapit sa akin si Manang Inday, may bitbit itong sandok.
Huminga muna ako ng malalim bago sumagot. “Di ko ho alam, Manang. Nadatnan ko nalang siyang walang malay sa loob ng banyo.”
Natutop nito ang kaniyang bibig. “posibleng inatake sa puso si Sir Sergio.” Napakunot ang aking noo sa sinabi ni Manang.
Nakatanggap ako ng text mula sa mga tauhan niya, ipinaalam nito kung saang hospital nila isinugod ang matanda. Agad akong pumara ng taxi at nagpahatid sa hospital kung saan siya naroon ngunit may humarang na itim na Van.
At maya-maya pa ay lumabas ang mga armadong lalaki—kilala ko ang mga tindig nito. Mga sindikato ito. Mga tauhan ni Aaron.
“Saan niyo ko dadalhin?” pagpupumiglas ko nang sapilitan akong hatakin ng mga ito palabas ng taxi.
“Kay bossing!” natatawang sagot ng isa sa mga lalaki.
Sapilitan nila akong ipinasok sa loob ng Van. “Pakawalan niyo ako!” nagsisigaw ako kaya't napaubo ako nang sikmuraan ako ng lalaki na nasa tabi ko. Namimilipit ako sa sakit.
Sa lakas ng pagkakasuntok ng lalaki sa sikmura ko ay agad akong nawalan ng malay. Paggising ko ay nasa loob na ako ng kwarto, nakagapos na ang aking paa't kamay at bumungad sa akin ang mukha ni Aaron.
“Long time no see!” sabay ako nitong sinakal.
“D-demonyo...ka, na-nasasaktan ako..”
Bumitaw siya sa pagkakasakal sa akin at siniil nito ang aking labi.