Ito na ang pinakahihintay kong araw, mamayang hapon 5:00 o'clock ang lipad ko papuntang papuntang US . Kasalakuyan tintingnan ko ang aking mga gamit, baka may makalimutan ako , si ate naman ay kasama ko ngayon at tinutulungan ako , pero malungkot ang kanyang mukha . Parang ayaw niya pa talaga ako umalis.
Nang nakaraan ay natuloy ang aming picnic, nagdala kami ng pagkain, nag kwentuhan , binalik-balikan ang mga araw na dati ay bata pa kaming magkakapatid , naku-kwento ni mama na parati daw kaming naga-aaway ni ate , si kuya daw ang referee sa amin . Pero minsan naman daw ay magkakampi kami ni ate at si kuya ang kaaway namin.
Annie, huwag kana lang umalis ?—malungkot na sabi ni ate . Natawa naman ako sa kanya.
Ate naman , paulit-ulit tayo ahh ..- panunuyang sabi ko.
Please ditto kana lan
