She ran away on our wedding day. She left me and I feel so damn sorry for myself. Gusto kong magalit sa kanya. Gusto ko siyang sumbatan. Gusto kong isipin na… iniwanan na lang niya ako sa ere pero alam ko na kasalanan ko rin ang lahat.
Masakit. Nasasaktan ako pero hindi ko ni minsan man inisip na sumuko sa paghahanap sa kanya. Nangingibabaw pa rin ang pagmamahal ko sa kanya.
It took me almost seven months before we finally found her, and damn, I just want to wrapped her with my tight embrace, kiss her, and tell her how much I miss her. Alam ko na hindi magiging madali sa akin ang bawiin siya pero wala akong balak na sumuko.
She must be really good and kind inside and out because it only takes me three days and he already forgave me.
Ngayon, wala na akong balak na pakawalan pa siya. Ipa
