Dumaan kami ni Oliver sa backstage at tahimik na nagtungo sa emergency stairs.
May maliit na balkonahe roon. Doon kami tumambay at nagpahangin. Nanginginig ang mga kamay kong humawak sa railings at yumuko. I couldn't hold my tears anymore.
A sob escaped from my lips.
My head understood why Leo had to do it, but my heart couldn’t.
Oliver softly patted my back in attempt to comfort me. Subalit, hindi pa rin maampat ang pagtulo ng luha ko. Tahimik akong umiyak habang paulit-ulit na bumabalintanaw sa isipan ko ang kaganapan kanina.
Pagkatapos kong iiyak ang kinikimkim ko na sakit ay nanatili akong nakatayo roon, nakatitig sa kawalan.
The cool breeze dried the wetness in my cheeks, numbing not only my face but also temporarily numbing the pain in my heart.
Huminga ako ng malalim. I could
