DAMON POINT OF VIEW
Pagod akong nakaupo sa isa sa mga benches malapit sa training grounds. Ang hangin ay malamig, at sa tahimik na gabi ay tila mas mararamdaman ang bigat ng lahat ng nangyari nitong mga nakaraang linggo. Ang akademya ay unti-unting bumabangon, pero alam kong marami pa kaming kailangang ayusin. Hindi lang sa istruktura ng lugar, kundi sa sistema mismo. Pero sa kabila ng lahat ng gulong ito, may ibang bumabagabag sa akin—isang bagay na mas mahirap ipahayag kaysa sa anupaman.
Nang marinig kong may mga yapak papalapit, tumingin ako. Si Nadz. Hawak niya ang isang termos at isang baso. “Coffee?” tanong niya, inilapag ang termos sa tabi ko.
“Thanks,” sagot ko, kinuha ang baso at nilagyan ng kape mula sa termos. Ang init ng inumin ay parang nagbibigay ng kaunting ginhawa sa ma
