Hindi pa rin ako makagalaw sa kinatatayuan ko at walang lakas ng loob na tanungin si Will sa ibig niyang sabihin. Hanggang bumukas ang pinto. Nanlaki ang mga mata ni Minerva at mabilis na lumapit sakin. Doon ko napansin ang hawak kong asul na damit. Lumunok ako. Hindi ko napansin nahila ko ito kanina dahil sa sobrang galak makita ang silid.
“Hindi ito ang silid mo.” bulong ni Minerva at hinila ako palabas. Dinala niya ako Hindi ko alam ang dapat kong sabihin at tahimik na lang sumunod sa katabing silid. Katamtaman lang ang laki nito napapalibutan ng kulay pula mula sa kurtina, mesa at pati sa kama. “Ayos ka lang ba?” Baling niya sakin habang nakaupo ako sa gilid ng kama. Tumango na lang ako. Buntong hininga siya at tumitig sakin. “Pagpasensyahan—”
“Hayaan mong ako ang kumausap sa kanya.
