Chapter 38
May desisyon na ako na matibay at buong-buo. Hindi ko na kayang manatili pa rito. Hindi dahil ayaw ko kay Psalm. Kundi dahil gusto kong makahinga. Gusto kong mag-isip. Gusto kong mag-drama nang walang audience. At higit sa lahat…gusto kong patunayan na kaya kong umalis kahit sandali lang. Kaya maaga pa lang ay gising na ako. Tahimik at maingat na parang ninja. Parang magnanakaw sa sariling bahay. Una kong attempt ay front door. Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan. Walang tsinelas at walang kaluskos. Hawak ko ang bag ko na parang bomba. Isang maling galaw ko lang talaga ay sabog. Pagdating ko sa sala ay tahimik at walang tao. Yes! Success. Lumapit ako sa pinto. Inabot ang doorknob. Konting ikot na lang… “Maaga yata ang lakad mo.” May pamilyar na boses sa likod ko. Napapikit ako. Pat
- Writer
