Tahimik lang na nakaupo ngayon si Killoran sa isang malambot na kama. Alam niyang kama ang kinauupuan niya ngayon pa hindi niya ito nakikita. Nakatakip kasi ng itim na tila ang kanyang mata. Nakagapos rin sa kanyang likuran ang dalawa niyang kamay.
Gusto niyang umiyak sa takot dahil wala siyang ideya kung nasaan ba talaga siya ngayon. Tahimik ang paligid wala siyang naririnig na ingay mula dito at mukhang siya lang rin ang nasa loob ng silid na kinaroroonan niya.
At isa pa hindi maganda ang pakiramdam niya. Kanina pa niya nararamdaman na naduduwal at mas lalong lumala ang pagkahilo niya. Damn! Bakit ba nangyari ang lahat ng ito ng sabay sabay.
Narinig niya ang pagbubukas ng pinto kaya napabaling naman siya doon. Mas dumudoble ang takot na nararamdaman niya ng marinig niya ang mga yapak
