KABANATA 34
Umiiyak habang nakakuyom sa kaniyang dibdib ay dahan-dahan na naglakad si Jian palayo sa silid ni Felix. It was for the best. Iyan ang nasa isip ni Jian nang mga oras na iyon. Walang sinabi si Felix nang naglakad na siya para makaalis. Nanatili itong tahimik hanggang sa makalabas na siya roon. Hindi biro ang mga nangyari kaya hindi rin madali na ibalik kaagad ang lahat sa normal. They both needed time. Kailangan muna nilang ayusin ang kanilang mga sarili bago nila ayusin ang kanilang relasiyon.
Wala na siyang pakialam kung may mangilan-ngilan na tao at mga nurse na nakikita siya habang siya ay naglalakad. Alas-otso pa lamang ng gabi noon, oras ng hapunan pero wala siyang iniinda na gutom. Natagpuan na lamang niya ang kaniyang sarili pagkatapos sa harap ng mumunting chapel ng
