Matapos magpaalaman ng gabing iyon, kinabukasan ay lumipad na kami nina Dijon at Silvr pabalik sa lugar na pinag-umpisahan ng lahat— ang Pilipinas. The 21-hour flight from New York City to Manila was exhausting for me who haven't traveled for nearly 2 years. I was worried that it might be the same case with my son.
"He wasn't crying often and he isn't grumpy at all." komento ni Dijon, pinatutulog si Silvr sa mga bisig niya. "Mabuti na lang at hindi siya mahirap isakay sa eroplano. Nakakatuwa pa nga dahil nakikipaglaro siya sa mga pasahero sa business class kanina."
"Was he?" pupungas-pungas kong sagot. I didn't know because I was sleeping. "Akin na siya, nakatulog na ko ng maayos. Ikaw naman ang umidlip muna saglit."
"Eat something first. Go to the ladies room, too. Kaya ko pa naman."
