Wala na si Luther ngunit narito pa rin ako sa b****a ng pintuan. Pilit pinuproseso ng aking utak ang ginawa niya.
Unti unting dumapo ang isang kamay ko sa aking noo na hinalikan niya kanina. Napatitig pa ako sa kamay kung iyon.
“Luther…” usal ko. Tinanaw ko pa ang daang dinaanan niya paalis.
Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Para akong kinakabahan na kinikilig.
“Hay ewan-“
“Good morning, ma’am!”
Napaharap ulit ako sa pintuan at nahinto sa pagsasara noon ng lumitaw bigla ang isang babae.
“Ako po si Dina. Ang personal cleaner ni Sir Wayne.” Pakilala niya sa kanyang sarili. “Ito po pala ang mga damit na pinabili ni Sir Wayne. Para daw po sa ‘yo.” Sabay abot sa akin ng isang paper bag.
“Salamat,” sambit ko. Bahagya pang ngumiti sa kanya.
Malapad siyang ngumiti. Titig na titig
