Married to a Vampire Prince II: The Return of the Heiress

Chapter 16

-May-

May kumatok sa pinto. Buti na lang dahil hindi ako komportable sa pinag-uusapan namin ni Stephen. Natatakot rin ako sa pwedeng gawin ni Dad at ni Stephen sa isa't-isa. There's tension already and they haven't even met.

"Ako na." Presinta ko. Agad akong tumungo sa pinto at binuksan ito. Sumalubong sa akin ang isang nymph. Kapansin-pansin agad ang matitingkad at dilaw na buhok at mata niya.  Medyo nagulat pa siya nang mdatnan niya ako pero kumalma rin siya nang makita niya ang asawa ko sa likod.

"Mahal na hari. Pasensya na po at naistorbo ko kayo." sabi niya at mukhang hindi mapakali.

"Ayos lang, Mariya. Pumasok ka muna."

Tumabi muna kami para makadaan si Mariya.

"Pinapatawag po kayo ng ama niyo."sabi niya

"Susunod na ako." sagot ni Stephen

"Sige po." Yumuko siya bilang paggalang saka tuluyan ng umalis sa kwarto. But before she did, I cought her baffled expression as her eyes met mine. Alam ko na. Siguro nagtatakha siya kung bakit magkasama kami ng hari sa iisang kwarto.

"Aalis na rin ako." Paalam ko kay Stephen.

Paalis na ako pero hinawakan niya  ang braso ko dahilan para mapatigil ako. Hinarap ko siya. I raised my eyebrow and looked at him questioningly.

"You forgot something." Seryosong sabi niya

"Ha? Ano?" Takhang tanong ko.

"This." The next thing I knew, the king pulled me closer to him until our lips came in contact. Nabigla pa ako sa una pero napangiti na lang din ako. I closed my eyes and savored his lips. I respond to his kiss and like the first one, it was awesome. Hindi ko alam kung nag-iilusyon lang ako pero may something talaga sa tiyan ko paghinahalikan ko siya.

Bumitaw na kami. A smirk is plastered in his face. Sigurado namang ang pula na naman ng pisngi ko.

"I guess, I should be going now." I said awkwardly. My face is still flushed. Nahihiya talaga ako paghinahalikan niya ako. I mean, normal naman to di ba? Mag-asawa naman kami? Gosh. Maybe because I feel really weird when he does that. He kisses me so much passion and love.

Hindi na ako lumingon sa kanya at tuluyan na akong lumabas. Parang hindi pa rin ako makapaniwalang asawa ko nga siya. I need my memories back. ASAP.

***

Pumasok na uli ako sa eskwelahan. Hindi naman sa hinahanap ko si Stephen err I mean hinahanap ko nga siya, pero wala siya ngayon. Nasaan naman kaya siya? Siguro may inasikaso lang si Stephen sa labas ng school. Sa bagay siya naman ang hari. It is expected. He has responsibilities.

Umupo muna ako. Himala nga at ako ang unang dumating dito. Wala pa kasing ni isang estudyante sa classroom at napansin ko ring walang masyadong estudyante sa labas. Maaga ba talaga ako o wala naman talagang klase?

Napagdesisyunan ko na lang lumabas. Magtatanong na lang ako sa mga teachers. Normally, class starts during this time but I didn't see any students. Sa tapat pa lang ako ng pinto nang makita ko sila Joannie, Angeli at Carmela and they didn't wear their uniforms.

"There you are!" sigaw ni Joannie

"May class ba tayo? Bakit tayo lang dito sa school?" tanong ko sa kanila.

Sumabay ako sa paglalakad nilang tatlo.

"That's because all of the elites went to the party." sagot ni Carmela.

Sa pagkakaalam ko, lahat ng estudyante dito elite kaya baka nandoon silang lahat sa party na yun. Ako lang ang di nainform. Sa bagay di naman ako elite.

You're the queen, that's more than being an elite.

Ugh. Where did that thought came from?

"Ah kaya pala. Edi dapat nandoon din kayo?" tanong ko.

"Yeah and so are you. However, we will be a little late. The queen needs a grand entrance." said Angeli while smirking. Parang narinig niya ang iniisip ko. On the other hand, naalala ko tuloy ang kuya niya sa smirk niya. Jeez, May. Stop thinking of him.

Hinila ako ni Joannie. Hindi na ako nagtanong pa at nagpahila na lang din ako sa kanila. Dumiretso kami sa Havensblood at pumasok sa kwarto ni Angeli.

"Sit." utos ni Carmela.

Umupo ako. Sa harap ko ang isang salamin. Tiningnan ko silang tatlo sa salamin at may kinuha si Angeli na dalawang bag. Lumapit siya sa akin at nilapag ang mga bag sa mesa. Binuksan niya ang isa at bumungad sa akin ang koleksyon ng make-up kit.

"I'm doing her make up. Joannie, pakihanap nga siya ng damit, sapatos at accessories. You know where to find them. Ate Carmela, ikaw na sa buhok niya." Hindi ko alam pero kinakabahan ako sa tatlong to. Seryosong-seryoso talaga sila.

"Aye! Aye! Captain!" sigaw nila Joannie at Carmela.

Inumpisahan na ni Angeli ang pagmasaccre este pagpapaganda sa akin. Si Carmela naman ay busy sa pagkulot sa buhok ko. Hindi ko naman makita kung ano na ang itsura ko dahil nilagyan nila ng tela yung salamin. Sabi pa ni Angeli, kailangan daw surprise. Kinakabahan tuloy ako, baka gawin nila akong clown.

Mga isang oras nila akong inayusan. Ang tagal in fairness. Ang dami pa kasing kaeklyan sa make-up si Angeli pati na rin si Carmela. Hindi ko nga alam kung ano na ang nangyari kay Joannie. Lumabas kasi siya kanina matapos niyang i-ransack ang closet ni Angeli. Mukhang wala yata siyang natipuhan sa mga damit.

"Wanna see our masterpiece?" tanong ni Angeli habang nakangiti. Ano ba ang ibig sabihin ng ngiti niya? Mukha na ba akong clown?

"Tada!" sigaw nilang dalawa ni Carmela.

Tinanggal nila ang tela sa salamin. I gasped the moment I saw my reflection. Omy! Totoo nga ang sabi nila, this is a masterpiece. I can't believe this is me. The woman in the mirror looked stunning and beautiful. Every inch of her looks like a queen. My hair is perfectly curled. Its lose locks cascade down my shoulder. My eyes are made with a smoky effect which accentuated its color. The blush made my cheeks rosy but it is still subtle. Hindi naman mukhang sinampal. I stared down my bloody red lips, it completed the whole look. I can't believe I can be this beautiful. They've definitely done a great job.

"This is....beautiful. Thank you."I said sincerely.

Ngumiti lang silang dalawa.

"I found it! The perfect dress!" Bigla na lang pumasok si Joannie. May dala siyang damit. Nakacover pa yung damit kaya hindi ko makita kung ano ang itsura.

Napatigil naman siya nang makita ako.

"Waah! Ang ganda mo! Shocks. Naiiyak na naman ako." sabi niya.

Natawa na lang kami. Iba talaga pagbuntis.

"Tara na. Magbihis ka na." Kinuha ni Angeli kay Joannie ang damit.

Tinulungan nila akong magbihis. Matapos nun ay tiningnan nila akong tatlong. They narrowed their eyes at me. Teka. Pangit ba?

"Uhm pangit ba?" tanong ko

"No! It's perfect! But not entirely perfect, something's missing." sabi ni Joannie

"Huh?" Ano pa ba ang kulang?

"Put these on." agad ko namang sinunod si Carmela at sinuot ang white pumps na binigay niya.

"I know!" entusiastic na sabi ni Angeli

Tingnan namin siyang tatlo. Akala ko sapatos ang kulang pero mukhang hindi naman.

"What is it?" tanong ko

"What's a girl's bestfriend?" Nagtaktinginan silang tatlo at ngumiti ng nakakakilabot. Para bang nag-uusap sila sa tingin lang. Jeez. Ano na naman kaya ang ipapasuot nila sa akin?

"Diamonds!" Sabay na sigaw nila.

Dali dali silang umalis sa harap ko at pagbalik nila, may dala na si Carmela. Isang crimson box.

Pagbukas ni Carmela ng box, halos lumuwa ang mata ko sa nakita ko. Ang ganda. Seryoso ba talaga silang ipapasuot nila sa akin yan? Paano kung mawala ko ito? Wala pa naman akong pambayad.

Isang necklace ang nasa loob ng box. The diamonds adorned the necklace. It's intricate design is elegant and this is the type of jewelry only worn by queens.

Sinuot na sa akin ni Carmela ang necklace. The cold piece touched my skin. I really felt like a queen.

"Wow." They looked at me with admiration. Hindi ko naman amiwasang mamula. Now, I'm really curious. Ano na kaya ang itsura ko?

"Turn around, May."

Shocked was evident in my face once I saw myself in the mirror. Isang black gown  ang suot ko. Mermaid style ito at tube rin. Simple lang ang design ng gown pero napakaelegante nitong tingnan. The gown clung to my body perfectly, complimenting my curves. Napahawak din ako sa necklace. The necklace isn't unnoticeable. It is definitely a head turner.

I cannot deny it. I really look like a queen.

"Looks like your ready for the engagement party, your highness." sabi ni Joannie

"Engagement party nino?"

Nakita kong nag-aalangan pa sila pero nagsalita na rin si Joannie

"Kay Stephen at Adela." wika niya

My face dropped. I don't know why but I felt disappointed. There is a tugging pain in my heart and I can't even fathom why I'm feeling this way. Nakikita ko na ang sarili ko sa kasal ni Stephen. Nakangiti siya at masayang masaya. Nandoon nga ako pero hindi ako ang pakakasalan niya kundi si Adela.

"May, listen. Pupunta dito ang parents ni Adela. Their family ruled the Russian Vampire Court so we have to take their reactions seriously. Wag ka ng mag-alala kay Adela, she's on our side. Panahon na rin naman para malaman ng lahat na buhay ka." sabi ni Carmela.

"You can do this, May." Ngumiti lang ako sa kanila. Kaya ko to.

"Think and act like a queen. Perfect posture is a must. You must look elegant and regal. Pagdumaan ka na sa grand staircase, dahan-dahan lang. Itrace mo yung railings para mas elegante tingnan. Plus, you should keep a straight face, do not frown or laugh. Just be subtle." bilin ni Angeli

Mukhang mahihirapan ako nito.

****

-Stephen-

I'm surprised. Dad didn't give us punishments. Pero piproblema ko ngayon ang engagement party na to. I didn't expect this. Nevertheless, I shouldn't worry. May is alive and I'm going to cancel this thing once and for all.

"We are hear to announce the union of his Majesty, King Stephen Kai Grayson and her excellency, Miss Adela Dashkov." My father said.

Claps and cheer errupted the whole room and it halted once I spoke.

"The engagement is off." I said sternly

Walang nagtangkang magsalita. Nasa tabi ko si Adela at pinakita niya na hindi siya apektado dahil hindi naman talaga. Samanatala, Puno ng pagtatakha ang mukha ng mga bisita at parang nanunuod sila ng teleserye. I can't blame them.

My father gave me a disapproving look while my mother gaped with horror. Nakikita ko rin na hindi nagustuhan ng mga magulang ni Adela ang sinabi ko. But they can't do anything about it. I am the king and I am to make my own decissions.

"I can't marry Adela because I am already married." sabi ko

Nagsalita naman si Sir Nikolai Dashkov, ang ama ni Adela,"She's dead, your highness."

"No. She's not." I replyed eyeing him with determination.

"I apologize for this. I am not to marry Adela Dashkov because my wife, is alive."

Hindi makapaniwala ang lahat sa sinabi ko at sa isang iglap, bumukas ang pintuan. Everyone turned their heads to the woman ascending the grand staircase. She walked gracefully, her eyes staring down at all of her specatators. Her hand traced the railings slowly. Men stared at her with admiration and lust. F*ck. I want to slit their throats for looking at my wife that way. Hindi manlang nila tinago ang pagnanasa nila sa asawa ko.

Diverting my attention back to my wife, she walked, with her head held high like a queen. My queen.

"And so, ladies and gentlemen, the beautiful woman ascending down the stairs is the reason why I cannot marry Adela Dashkov." sabi ko

Nagtagpo ang mga mata namin. I smiled at her and she smiled in return.

Naglakad ako papunta sa kanya. Nagbigay daan naman sila para sa akin.

Sinalubong ko siya. Kinuha ko ang kamay niya at hinalikan ito. She immedietly blushed but she managed to compose herself afterwards.

Naglakad kaming dalawa papunta sa mga magulang ko. Now I noticed eveyone's reaction. Maliban sa pagnanasa ng ilan, karamihan sa kanila ay gulat na gulat at para bang nakakita sila ng multo. Who wouldn't be shock if the woman everyone thought to be six feet undergound is alive?

Now everyone knew she's alive. This will change everything.

Halos mapatigil naman ako nang makita ko ang pamilyar na mukha sa di kalayuan. She stared at me blankly.

Serene.

Am I seeing things? Or that's really Serene?

D*mn. This is all f****d up.

****