Chapter 19
2063 Words
-May-
Marahan kong hinagod ang likod ni Amanda para mapakalma siya. Umiiyak na naman siya habang yakap pa rin ako. Maraming gumugulo sa isip ko ngayon. Paano siya napunta dito sa Crimson Valley? Bakit siya umiiyak?
"Amanda," sabi ko. Napatingin naman sa akin si Stephen dahil doon. Siguro ay nagtataka siya kung bakit kilala ko si Amanda eh wala naman akong naalala. Well, he'll know that I've regained my memories soon enough.
Alam kong matagal ko ng di nagagawa pero sinubukan ko pa rin. Kinausap ko si Stephen sa pamamagitan ng isip ko.
I remembered everything, hubby.
W--what?
Nanlaki ang mga mata niya at parang hindi pa siya makapaniwala sa narinig niya. Nginitian ko lang siya at pinaupo na muna si Amanda.
"Anong nangyari?" tanong ko kay Amanda. Nanatili namang tahimik si Stephen sa gilid. I should also ask him about this, but I'll ask Amanda first.
"I saw that--that--monster. P--pinatay niya si Jess!" sabi niya at umiyak na naman. Unti-unti ring tumulo ang luha ko sa narinig ko mula kay Amanda. Patay na si Jessica. Patay na ang isa sa pinakamalapit kong kaibigan. How the hell did that happened? What monster?
Tiningnan ko ulit si Stephen at mukhang may alam siya sa mga nangyayaring 'to.
"Magpahinga ka muna. Bukas na tayo mag-uusap," sabi ko sa kanya. Tumango naman siya at tumayo na kami. Sinamahan namin siya ni Stephen sa isang bakanteng kwarto para makapagpahinga.
"Don't worry, Amanda. You're safe here," sabi ng asawa ko sa kanya.
She nodded. But I can't help but worry. She is so scared, I can see it. Her normal, cheery and joyful self is gone. Whoever or whatever monster that is, I know we are dealing with something dangerous.
****
Pagkasarado ng pinto sa kwarto ni Amanda, agad akong hinatak ni Stephen. Kahit hindi niya sabihin, alam kong papunta kami sa kwarto namin. It just feels weird that I know everyrhing. I'm so used to having no clue about everything and now, I remebered every bit of it.
Pagpasok namin sa kwarto, hindi ko maiwasang mapangiti. The room is still the same after a year. It's the same old room that held so many memories. Nakita ko sa kama ang teddy bear na si Chichi. Maayos na nakapatong iyon sa king-sized bed. Tinago pala siya ni Stephen.
Agad ko itong nilapitan. I held it whilst smiling like an idiot. I remebered this stuffed toy.
"Y--you remembered?" He stammered and I just chuckled in return. He looked fazed and confused. This side of him is different from the highly king facàde that he used whenever he's facing his subjects.
"I remembered everything, hubby." He slightly flinched when i mentioned 'hubby'. Iyon ang tawagan namin. It's that silly nickname that I used to call him.
The next thing I knew, I was enveloped in a tight hug. Niyakap ko rin siya pabalik. The safest place is in his arms. Ang dami na naming pinagdaan pero heto pa rin kami ngayon. We still have each other. Maswerte ako sa kanya. Hindi siya sumuko sa akin kahit sobrang sakit na nangyari sa amin. Palagi kaming pinaglalaruan ng tadhana pero nandito pa rin kami at lumalaban.
Bumitaw na rin kami sa yakap. We bought look into each others eyes. Kahit hindi kami magsalita, parang naiintindihan pa rin namin ang sinasabi ng isa't-isa. We understood each other, no words can explain our bond. I look into his eyes and I can see different emotions.
"I love you." His eyes are not leaving mine as he said those words. Three simple words and yet the huge impact it made to me is inxplicable. The way he spoke those words with so much passion made my stomach flutter.
"I love you too."
His lips touched mine. One thing lead to another until I found myself naked under the sheets of our bed.
I gave myself to him, like a wife should do to her husband.
********
I couldn't feel my limbs. Ang sakit doon sa part na 'yun. Namula naman ako nang maalala ko ang ginawa namin kagabi. We finally consummated our marriage. I can't even remember how many times we did it over and over again. Vampire's mating is really aggressive.
"Morning, wifey." Ngumiti pa siya sa akin kaya mas lalo akong nahiya.
"M--morning."
"How are you feeling?"
Sore
Mukhang narinig niya ang iniisip ko dahil bigla na lang siyang bumangon. He is still naked. Kaya expose na expose ang kanyang katawan sa harap ko. Nilibot ko naman ang paningin ko para hindi ko siya matingnan pero tinawanan niya lang ako.
"You're funny," sabi niya.
Agad naman akong napatingin sa kanya pero pinagsisihan ko rin agad dahil nakalimutan kong wala pa siyang damit.
"Magdamit ka nga!"
Pero imbes na sundin ako, binuhat niya pa ako, 'yung bridal style. Hihilahin ko sana 'yung kumot dahil wala pa akong damit pero huli na ang lahat.
"You don't have to be ashamed, wifey," he said. He stared at my naked body. "You're beautiful."
And you didn't fail to make feel beautiful.
He brought me to the bathroom and we took a bath together.
******
"Ano ba talaga kayo? I know you're not humans." Puno pa rin ng takot ang mga mata ni Amanda habang tinitingnan kami ni Stephen. Matapos naming maligo kanina ay dumiretso agad kami dito sa kwarto ni Amanda.
I know she would ask this. Siguro napansin niya rin na sobrang kakaiba ng mga nakatira dito.
"We're vampires." Si Stephen na ang sumagot sa kanya.
"A--ano?" Although nagulat siya, alam kong naghihinala na rin siya kaya hindi na rin ganion kalaki ang naging reaksyon niya.
"Bampira kami Amanda. We drink blood, we grow fangs and we have special abilities that no human can ever do. Ito rin ang dahilan kung bakit nawala ako. Nagpakasal ako kay Stephen and I was turned into one of them," paliwanag ko sa kanya.
"Yung pumatay kay Jessica---" Hindi na naituloy ni Amanda ang sasabihin niya dahil nagsalita si Stephen.
"Hindi bampira ang pumatay sa kanya. I can assure you that."
"Pero kung hind kayo, sino o ano 'yun?"
Maski ako ay naguguluhan rin.
"I have my theories but I need to know everything you saw first before I confirm my deduction. Now, tell me what you saw."
Sandaling napapikit si Amanda at parang inaalala niya ang nangyari.
"Nag-away kami ni Jess dahil lang sa nakakainis na lalaki sa school. Nagkasagutan kami, nagsigawan at kung ano-anong masasakit na salita ang binitawan namin sa isa't-isa. We were being bitches to each other just because of some guy. Matapos ng away namin, umalis siya sa dorm namin at gabi na noon."
"Mag-aalas dose na pero wala pa rin siya sa dorm kaya nag-alala na ako. Lumabas rin ako ng school at hinanap ko siya. Kung saan-saan na ako nakarating hanggang sa makita ko siya sa isang madilim na eskinita. Tatawagin ko na sana siya nun pero i--iniangat siya nung lalaki habang sakal siya. Halos mapasigaw ako sa nakita ko pero pinigilan ko ang sarili ko dahil baka makita ako nung lalaki. Pero hindi lang 'yun ang nangyari, kitang-kita ko na may lumalabas sa bibig Jessica habang sinasakal siya. Hinihigop 'yun ng lalaki habang unti-unti siyang nanghihina."
"Takot na takot ako nun. Hindi ko alam ang gagawin ko lalo na nang bitawan nito si Jessica. Nang tingnan ko ang halimaw na 'yun, nakatitig na ito sa akin. Alam kong imposible pero itim lang ang mga mata niya, 'yun bang walang puti at puro itim lang talaga. Nanlilisik iyon at alam ko na ako na ang isusunod niya. Tumakbo ako nang tumakbo. Hindi ko na nga alam kung nakasunod pa siya sa akin."
"Nakahinga lang ako ng maluwag nang makasalubong ko si Stephen. And now that you told me the truth, I can confirm that his eyes turned red, you are all vampires. Pero ano ba talaga ang pumatay kay Jess? Marami ng pamamatay na ganito sa city. It's an inhuman killing. I--it's a nightmare at ngayon, wala na rin si Jess."
Umiyak na naman siya. I can't blame her. This is too much for her.
"I'm right, then. This will be a huge problem." Seryoso ang ekspresyon ni Stephen at mukhang malalim ang iniisip.
"Amanda, look at me," utos ni Stephen. Napatingin naman si Amanda kay Stephen. Hindi ako sigurado sa gagawin ni Stephen pero mukhang alam ko na.
"You will not remember anything that happened that night. You never met Jessica, May, Andy and I. You are going to live normal and none of these happened. There is no such thing as vampires or any other supernaturals."
Natulala si Amanda ng ilang segundo habang sinasabi ni Stephen 'yun. Nawalan na lang siya ng malay pagkatapos gawin ni Stephen ang compulsion sa kanya.
Compulsion is the ability of royal vampires to control the state of mind of another person, specifically humans. Sa ability na ito, pwedeng ireplace ng iba ang memories ng tao at makalimutan ang ilang memories niya. Natatandaan kong binanggit sa akin 'to ni Stephen dati. Sabi niya, royals at higher rank elites lang ang nakakagawa ng compulsion dahil masyado itong delikado. It takes time to perfect this ability because with misuse, it can lead to insanity.
"She won't remember us," bulong ko.
"Yes. It's better this way. Huwag na natin siyang idamay sa kaguluhan dito."
"You're right."
Mas gugustuhin kong mabuhay na lang ng normal si Amanda kaysa maranasan niya pa ang lahat ng ito. Mas mainam na wag na niya kaming maalala para maayos niyang ipagpatuloy ang buhay niya.
***
Inihatid namin sa mortal world si Amanda. Sinigurado ko rin na may magbabantay sa kanya kung sakaling guluhin uli siya ng halimaw na 'yun. We've assigned vampires to guard her 24/7.
Nandito kami ngayon si sasakyan ni Stephen dahil pabalik na kami sa Crimson Valley.
"When did you regain your memories?" tanong niya.
"Noong ginamit ko ang special ability ko. It just happened all at once."
"The must be the breaking point of the spell."
"Anong breaking point?"
"May nagcast ng spell sa'yo kaya hindi ka makaalala. Ang paggamit mo ng special ability ang nagtrigger ng breaking point ng spell. I still don't know who did this but I'm gonna find out soon enough."
"Bakit naman niya gagawin 'to?"
"I don't have any idea."
*******
Nakarating na kami sa palasyo.
"Ano ba talaga ang pumatay kay Jess?" tanong ko sa kanya habang naglalakad kami papuntang library.
"It's a demon." Nakarating na kami sa library kaya agad kaming pumasok.
"They exist?"
"Yes. Almost all the myths are true. All have their own teritories. And demons are supposed to be exiled in the pandemonium dahil doon ang teritory nila. Hindi ko lang maintindihan kung paano nakawala ang isang demon gayong bawal na bawal manirahan ang demon sa earth."
Tumungo siya sa isang bookshelf at kumuha ng dalawang libro. Ibinigay niya sa akin ang isa at tahimik naman niyang binasa ang isa pa.
The Pandemonium
Binasa ko ang unang paragraph sa libro.
Demons are fallen angels punished by God. They are God's adversary and as punishment, they were exiled in The Pandemonium to suffer eternal misery.
They feed through human souls. The human souls that went to The Pandemonium are sinners and therefore, their souls served as food for the demons. However, innocent souls and life force from immortals makes a demon stronger compared to a sinner's soul.
Kung may gumagala na demon sa mortal world, maaaring mas lumakas pa ito dahil kinakain niya ang inosenteng kaluluwa ng tao. This demon must be stopped.
Nagbasa pa ako pero wala akong makita kung paano puksain ang isang demon. Wala ring nakalagay kung paano nakalabas ang demon sa Pandemonium.
"Stephen, paano nakalabas sa Pandemonium ang demon na 'to?"
"Hindi ako sigurado pero ang alam ko, makakalabas lang ito kapag may nagpalabas sa kanya."
"Sino naman kaya ang nagpalabas? He must be crazy."
"Crazy is not even enough to describe whoever she or he is."
Sandali kaming natahimik pero maya-maya ay nagsalita ulit si Stephen.
"What if we have a child?" Nabigla naman ako sa sudden change of topic niya. Aaminin kong sumagi na rin sa isip ko 'yan.
"If we have a child or children, I would be the happiest Mom," sabi ko at nginitian siya.
"Mukhang mabibigayan na natin ng apo si Mom at Dad." Namula naman ako ng bonggang bongga kaya nabatukan ko siya ng wala sa oras.
"Ewan ko sa'yo!"
**********
- Writer
