Tila natulos sa kinatatayuan niya sa Nairam nang makita ang papalayong likod ni Mirkov. Hindi niya alam ang gagawin, nanginginig ang buong kalamnan niya, gusto itong habulin. Ngunit hindi siya makaalis sa kinatatayuan.
Para siyang sinampal ng mga katotohanang sinabi nito. Umiiyak ang binata dahil sa kaniya. After all the help and comfortness that he gave him, iyon ang isusukli niya; sama ng loob.
Ngunit totoo mang selfish siya, totoo rin ang nararamdaman niya para rito. Isang hindi pagkakaintindihan lamang ang lahat ng iyon.
"Mirkov, sandali!"
Saglit naman itong tumigil sa paglalakad nang marinig ang pagtawag niya. Tigmak ang luha sa kaniyang mga mata. Umawang ang kaniyang labi; tila may mga salitang gustong lumabas mula roon. Gusto niyang magpaliwanag sa binata. Gusto niyang sabihin
