Napangiti si Nairam. Hanggang sa ang ngiting iyon at nauwi sa paghalakhak. Ngunit pagkatapos ng mga wala sa sariling pagtawang iyon ay ang pagpatak na naman ng kaniyang mga luha.
Patuloy siya sa paglalakad sa gilid ng kalsada kahit hindi niya alam kung saan patungo ang sariling mga paa. Hindi niya namalayan na malayo na pala ang narating ng mga iyon sa patuloy na paglalakad. Ramdam na ramdam niya ang lamig ng gabi, at ang tanging nagbibigay sa kaniya ng liwanag ay ang mga kulay dilaw na ilaw na nanggagaling sa poste at ang panaka-nakang pagdaan ng mga sasakyan.
Parang isang pelikula na paulit-ulit nagpe-play sa kaniyang utak ang nasaksihan kanina. Ang masakit pa ay pinaniniwala pa rin niya ang sarili na hindi totoo ang nakita. Na hindi iyon magagawa ng binata sa kaniya.
She keeps tellin
