Chapter 32
Lumipas ang limang taon na ganoon kabilis. Umalis ako papuntang London pero bumalik din naman kaagad. Napakaraming nangyari sa mga panahong iyon, isang napakagandang pangyayari, hindi lang sa akin kundi maging sa amin ng aking asawa. At ang masasabi ko lang ngayon ay namumuhay na kami ng masaya. Hindi ko masasabing sobra o higit pero kuntento na ako roon, basta ba'y kasama ko siya sa mga bawat araw na dumadaan at mga pagsubok na dumarating.
"Mama, I'm nervous." Napalingon ako matapos marinig ang tinig na 'yon ni Ellie. Narito kasi kami sa school nila ngayon, ako ang kasama niya kasi hindi siya masamahan ng Daddy niya.
Nakangiti ko siyang binalingan. I fixed her hair and uniform na medyo nagusot na. "Don't be nervous, kaya mo 'yan," pagpapalakas ko sa loob niya.
She smiled
