Lucianda Solero-Montalbo I LOOSENED my grip on his nape kaya hinawakan niya ang palad ko at hinila ako sa couch. Umupo siya at binagsak ako sa kanyang isang hita. I automatically wrapped my arms around his nape. “Dapat tinawagan mo ako para sunduin ka, nagmaneho kang lasing,” seryoso na siya ngayon. “I have my car with me.” “Kahit na. You told me whenever you drink so I can fetch and drive you home instead.” Tinignan ko siya. “You’re thinking that I might do it again because I’m drunk. That one I did with Holland,” mapait kong saad. Ngayon na nabanggit ko iyun ay inaasahan kong magagalit siya at mag-aaway na naman kami. But he just held my chin and pulled it up a bit to gently claim my lips with his kiss. Marahan at mababaw na halik lamang iyun hanggang sa lumalim at mas nagin

