Maya-maya pa ay may natanaw akong speed boat. Tindig palang ng mga taong sakay nito ay kilala ko na kung sinu-sino sila—si Tita Yell kasama niya ang kanyang mga assasin at ibang tauhan may kaniya-kaniyang bitbit ito ng armas. Napalingon si Manong nang marinig ang paparating na speed boat. Mas lalo niyang itinuon sa sentido ni Hazti ang baril na hawak niya. Isang kalabit lang ng gatilyo ni Manong sa bawal na hawak niya ay mamatay ang anak kong si Hazti.
“Wag kang sabing lalapit!” nang humakbang ako papalapit. Siya pala ang traydor, kay pala kung makatitig siya sa amin ay para bang may dalang delubyo.
“Ano bang kailangan mo? Pera? Magkano? Ibibigay ko sayo basta pakawalan mo lang ang anak ko, Manong Esteban!”
Humagalpak lamang ito ng tawa..“ Pera? Talaga bang iyan na ang tingin niyo
