Emma Leroy
Hindi ako makagalaw o makahinga ng maayos.
Dinala ni Ivan ang kamay niya sa mukha ko at hinaplos iyon ng marahan, saka inilagay ang hinlalaki niya sa labi ko at hinaplos iyon.
Madiin ang tingin niya sa akin na para bang hindi pa rin siya makapaniwalang nasa harap niya talaga ako.
“You ran away from me, changed countries, changed your name, changed your look... Do you have any idea how much I looked for you? How much did I miss you?” sabi niya, inilapit ang mukha niya sa mukha ko.
Buong lakas kong sinubukang itulak siya palayo, pero hindi ko magawa. Ramdam na ramdam ko ang naramdaman ko ilang taon na ang nakararaan, nang patuloy niya akong hinahawakan at idiniin sa dingding ng kwarto niya, sa bahay ni Andreza.
“Ivan...” Hindi man lang ako nakatapos ng pagsasalita at hinalik
