Four years later…
PINAGPAGAN ni Jairus ang ibabaw ng puntod. Hanggang sa mga sandaling iyon ay hindi niya akalain na sandali lang ang buhay ng tao. Hindi niya akalain na sa isang iglap, pwedeng mawala ang lahat.
Kung makakabalik lang siya sa nakaraan, dapat pala, sinabi at itinanong niya na ang lahat.
Inayos niya ang kandila na nasa ibabaw ng puntod. Pagkatapos ay tumayo na siya at tumingala sa langit. Maaliwalas ang panahon. Magandang araw para mamasyal. Wala naman siyang pasok sa trabaho. Ibang commitments ang kailangan niyang atupagin sa araw na iyon.
He sighed out loud. Nakapamulsa lang niyang iginala ang mga mata sa paligid ng sementeryo. Pagkatapos ay muling tumingin pababa sa puntod na nasa harap niya.
“I hope you finally found yourself wherever you are,” bulong niya.
“Daddy!”
