YELENA P.O.V
Hawak ko ang brush, pinipinta ko ang bawat detalye ng mukha niya. Hindi ko alam kung bakit ngayon lang nagiging malinaw sa akin ang lahat—kung bakit ngayon ko lang muling naaalala ang mukha niya nang buo. Mula sa kanyang mga mata na dati’y tila nagtatago ng isang libong emosyon, hanggang sa mga labi niyang palaging may malamlam na ngiti. Ang bawat stroke ng brush ay parang hinuhukay ang mga alaala na matagal kong itinago, mga alaala na akala ko ay nakalimutan ko na.
Pero ngayon, habang unti-unting nabubuo ang mukha niya sa canvas, parang libo-libong karayom ang tumutusok sa puso ko. Unti-unti, naaalala ko na si Vladimir, ang bawat detalye ng kanyang pagkatao, ang kanyang presensya. Noon, hindi ko inisip na mahalaga iyon. Pero ngayon, parang ang bawat segundo na hindi ko siya
